تقویم برنامه ریزی امسالم یک قسمت کوچک شکرگزاری روزانه داره. کیه که ندونه شکرگزاری چه کار خوبیه و نشیده باشه باعث افزایش روزی میشه؟
داشتم با خودم فکر میکردم شاید یکی از دلایلی که خدا میگه شکر نعمت، نعمتت افزون کند به خاطر اینه که شکرگزاری تو هر شرایطی باعث میشه ما تو دل اتفاقات بد هم دیدمون زیباتر باشه. کلا از وقتی عادت کردم که هر روز یک دلیل برای شکرگزاری پیدا کنم، نگاهم به زندگی بهتر شده و گذراندن اتفاقات سخت برام راحت تر.
چندوقتیه یکی از چیزهایی که عمیقا خدا رو بابتش شکر میکنم، وجود آدم های خوبیه که خدا سر راهم قرار میده.
من معتقدم خوبی مثل یک زنجیره میمونه که از آدمی به آدم دیگه منتقل میشه.
بعد دیدم چرا وقتی یک اتفاق بد و یا ناراحتی ک از یک آدم می بینیم رو تا مدت ها برای هم تعریف می کنیم ولی از آدم های خوب کمتر میگیم تا یادمون نره هنوز آدم های خوبی اطرافمون هستن

از قبل آزمون پره دندون عقلم زد بیرون و منم که به شدت از دندون پزشکی فراری، ولی دیدم نمیشه و باید برم بکشمش.
به همکلاسی هام گفتم دکتر خوب می شناسید؟
گفتن دکتر فلانی رئیس دانشکده دندونه و هم کارش خیلی خوبه و هم اگه بری بگی دانشجوی دانشگاه هستی بهت تخفیف میده.
وقتی رفتم مطب و به منشی گفتم خندید و گفت به خود دکتر بگو.
وقتی به دکتر گفتم: "آقای دکتر جسارتا منشی گفتن از خودتون بپرسم، بچه ها بهم گفتن شما به دانشجوهای دانشگاه تخفیف میدید." رفتاری دیدم که تا عمر دارم فراموش نمیکنم.
اول پرسید رشته ام چیه؟ و بعد وقتی فهمید دانشجوی پزشکی هستم کلی تحویل گرفت و دست گذاشت روی چشمش و گفت به روی چشم. روی برگه عکسم نوشت رایگان!!
گفت ما از همکار هزینه نمی گیریم.
به قول همسرم و همکلاسی هام چقدر یک آدم میتونه باشعور باشه که رئیس دانشکده و فوق تخصص جراحی فک، من اینترن رو همکار خودش بدونه.
و همون قدر رفتارش با همه مریض هاش محترمانه و خوش برخورد بود. چقدر منشی هاش آدم های خوبی بودن برخلاف جاهای دیگه بدون آرایش و مهربان بودن. هرچی گفتم من این طور خجالت میکشم گفت تو هم برو دست یکی دیگه رو بگیر.
مهم ترین چیزی که باعث میشه ازش درس بگیرم این بود که رفتار آقای دکتر برای من درس بود نه گفتارش.

نمونه دیگه این رفتار رو من در استاد ریه مون دیدم.
استادی که علی رغم ترسی که از دیسیپلین و راندهاش داشتیم برای همه ما به شدت محترم هستن چون به شدت باسواد هستند و برخلاف یک سری از اساتید که فقط دنبال تحقیر دانشجو هستند و بعضا حتی فحاشی هم میکنند، ایشون با کمال جدیت محترمانه به ما تذکر میدادند، طوری که که خودمون با نگاه هاشون خجالت می کشیدیم.
چندوقت پیش مادرم صبح ها سرفه و خلط خونی داشت و من هم خدای اضطراب که خدای من مادرم سرطان گرفته.
به زور در همون بیمارستان دولتی خودمون براش نوبت گرفتم و چون کمی هم از این استادمون خجالت میکشم خودم با مادرم نرفتم و گفتم اصلا نگو من رو میشناسی.
اول رزیدنت مادرم رو ویزیت کرده بود و براش درخواست اسپیرومتری داده بود.
وقتی از اتاق بیرون اومدن مادرم که مثل خودم آدم ترسوییه آنقدر از استادمون خوشش اومده بود که خدا میدونه. تازه میگفت اینکه آنقدر مهربان بود تو برای چی ازش میترسی
پدرم میگفت وقتی فهمید رزیدنت همچین درخواستی داده بهش گفته اینجا نباید همچین چیزی میخواستی و نامه داده بود تا بیمارستان هزینه رو عودت بده!!!
مادرم هنوز به من زنگ میزنه که اسم استادت چی بود میخوام به دوستم بگم؟
پ.ن: بعد حدود 2 سال گفتم یک پست دلی بدون هیچ گونه کمال گرایی بذارم تا این خاطرات برای خودم ماندگار بشه
پ.ن2: با اینکه ویرگول هم مثل اینستا برام شرطی سازی شده و با ورود بهش حالم کمی بد میشه ولی گفتم همون طور که بعد از گرفتن مهر اینترنی با کاری که مهرفروشی کرد اون اتفاق بد رو برای همه تعریف کردم، چرا اتفاقات خوب رو ننویسم تا هیچ وقت فراموشش نکنم؟
پ.ن3: ویرگول سر عکس گذاشتن خیلی اذیت میکنه
:(