
هرطرف رابنگری، یک ندا آید بگوش
سوز ناله وآه ،آنسو دعا آید بگوش
یک طرف ناله ی کودک بی آب ونان
سوی دگر، تیر وتفنگ ِاعدا آید بگوش
گمانم آدمیت مرده،کینه هابرپاشده
این چه وضع آدمی !هی عزا آید بگوش
بستن آب وغذا ، اصلِ نامردیست بخدا
بهر سیاست میکُشد، بویِ آدم نما آید بگوش
هی بافریب این وآن،مظلوم نمایی میکنند
میکُشند مردمان را باغذا، بوی غزا آید بگوش
این چه مکتب، این چه قانون،چه ادّعاست؟
ادعای یک غاصب، بویِ فتنه ماجرا آید بگوش
ماجرایش کشتن هزاران مظلومِ بی نواست
اعراب نشسته چشم بسته،این نواآید بگوش
دست بسوی دشمن، دادنِ آزادگی است
کدام عاقل دهد آزادگی!روزِ رُسوا آید بگوش
اروپا چشم بسته، برروی صهیونِ بی حیا
نایبش قتل وغارت میکند،کی صداآید بگوش
یو،اس،آ دهد بمپ وغذا،صهیون وغزه را
هردو بهرکُشتن، بوی غزادرفضا آید بگوش
ای (ولی) تا نباشد اتحاد اعراب بر ماجرا
آش همانست،کاسه همان،هی نوا آید بگوش