لئاندروی عزیزم،
امروز چند باری یاد تو افتادم. به یاد جفتِ چشمانت که آتش سرکشش، موسیقی مورد علاقهی من را شعله میکشد؛ همان چشمهای تلخ و تیره. موهای خوشحالت و پیشانی بلندت هم، در ذهنم جلوه کردند. خیلی سریع از خاطرم گذشتی و من تنها توانستم تماشاگر تو باشم، بدون هیچ اقدام اضافهتری.
دیشب و امشب خوشبختانه فرصت آن را داشتم که بتوانم کمی مفید و یاری دهنده باشم. البته خودم از اینکه واقعا کمکی کردهام یا نه، مطمئنم نیستم ولی دوستم به من اطمینان خاطر میداد که این کار را کردهام.
میدانی لئاندرو، واقعا از کمک کردن به دیگران لذت میبرم؛ دوست ندارم آنها در شرایط سختشان تنها بگذارم. میدانم به تنهایی با یک شرایط دشوار مقابله کردن چقدر میتواند آزار دهنده باشد؛ خودم به کرات آن را تجربه کردهام. با اینکه تنها کاری که از دست من ساخته است، گوش دادن و چند کلمهای حرف زدن میباشد، دوست ندارم آن را از کسی دریغ کنم. شاید روزی بیاید که تو هم حرفهایت را به من بگویی و من برای شنیدن، سر تا پا گوش شوم.
مطلب دیگری که دلم میخواهد درمورد آن با تو صحبت کنم، آدمهای گذشته هستند. منظورم از آدمهای گذشته، آدمهایی هستند که زمانی در زندگیام نقش پررنگی داشتند و بعد، به هر دلیلی، تصمیم گرفتم از زندگیام حذفشان کنم. من هیچ وقت برای حذف کردن کسی از زندگیام ناراحت نشدم. همیشه معتقدم کسی که ارزشش را ندارد، نباشد بهتر است. معمولا هم بعد از حذف کردنشان، دیگر یادشان نمیافتم و حسی نسبت آنها در وجودم احساس نمیکنم، اما گویا سایهی من قرار نیست آنها را رها کند. نمیدانم چه میشود که گاه و بیگاه یادم میافتند و سراغم را میگیرند. مگر کار را یک بار تمام نمیکنند؟ بعضی وقتها یاد همان جمله میافتم که میپرسد: " ما آدمهای گذشته را از دست میدهیم، یا آدمهای گذشته ما را از دست میدهند؟ "
به هرحال... کتابی که در نامهی قبل راجع به آن برایت نوشته بودم، امروز تمام شد. چقدر کتاب خوب و باارزشی بود! ترس، وحشت و شگفتی را به معنای واقعی وارد خون آدم میکرد. یک لحظه به خودم میآمدم و میدیدم در همان حین که جملات را میخوانم، چشمهایم از تعجب گرد شده و ضربان قلبم بالا رفته. واقعا که انسان، قویترین اسلحهای است که بر علیه انسان وجود دارد.
بگذریم. دوست دارم اگر قسمت شد، یک بار دیگر، با هم این کتاب را بخوانیم، در کنار برادران کارامازوف و مرشد و مارگاریتا و یادداشتهای شیطان. نامهام را با این جمله از پائولو کوئیلو به پایان میرسانم و امیدوارم موقع خواندن، نیتی که پشت آن پنهان کردهام درک کنی:
" اگر من بخشی از افسانهی تو باشم، تو روزی به من بازخواهی گشت. "
دوستدار تو،
سوپرنوا.