امروز هم حالم خوب است هم بد. یکی از اطرافیان بعد از مریضی طولانی مُرد. بعد من بیشتر دلم خواست زندگی کنم. به کوچهها بروم. ولی رفیقم درست در نقطهی مقابل من بود. روی آب بود. من روی کوه. گفته بودم که چند شب قبل هم خواب دیده بودم که رفتهام کوهستان؟ در میانههای تعبیر خوابم در بیداری بودم. سکانس بعدی روبروی دو نفر آشنا نشسته بودم. یکیشان میگفت حالا که حرف از مهاجرت شده است بگذار من یک قصهای تعریف کنم. نفر دوم پرسید: تا حالا چند سال مستاجر بودهای؟ نفر اول پاسخ نداد و چاییاش را هورت کشید. بعد کمی چشمهایم را بستم و وقتی باز کردم، یکی داشت منگل را به عنوان فحش استفاده میکرد. آمدم روشن سازی کنم که منگل فحش نیست، در زبان انگلیسی به آدمهای اهل مغولستان میگویند منگل. بعد به خودم گفتم خفه شو بابا. روشن سازی کار تو نیست. شلوارت را بالا بکش و شبها دندانهایت را بشور و سر ساعت ۱۲ بخواب. دوباره چشمهایم را بستم و باز کردم و دیدم استاد هزار و یک شب میخواند. زدم روی شانهی استاد و گفتم خدا خیرت بدهد که داری از ادبیات ملتهای مختلف برایمان میخوانی و معرفی میکنی. خدا خیرت بدهد و انشاءالله چاییات همیشه دَم کرده کنار کتابهایت باشد. بعد توی پلکم را گشتم و دیدم که دارم برای اولین بار هری پاتر میخوانم. خوشم آمده بود اما به خانم رولینگ زنگ زدم و گفتم که شما هفت جلد کتاب فوقالعاده نوشتهاید اما شما بیایید ببینید یزد در سال ۱۳۷۴ چه خبر بوده است، شیراز و لب مرز و بلوچستان و اینها که خودشان یک پا هری پاتراند. خودم هم میدانستم خانم رولینگ از دست قصههای من خوابش برده است اما باز ادامه میدهم و میروم اخبار انتخابات آمریکا را چک میکنم و ادای آدمهای نگران را درمیآورم ولی در دلم یاد تحلیلهای یکی از دور و بریها میافتم که میگفت ترامپ برای افغانستان خوب است اما بایدن اگر بیاید وضع افغانستان بد میشود، بعد من با خودم میگویم که خب من که توی ایرانم و هر چه بر سر ایران بیاید سر من هم میآید. رفیق لانههای آبی و قرمز آمریکا را نشانم میداد. دلم میخواست جای لانهها را عوض کنم. خلاصهاش کنم که میدانم همهی اینها از خاطر این است که امروز هم حالم خوب بود و هم بد، هم روی کوه بودم و هم روی آب که رفیق را نجات بدهم...