*تیتراژ قسمت اول: چون خیلی دوستتان دارم خب، اشتراک شما ثبت شده بوده از قبل.
در تمام زندگیام فقط دو بار صادقانه دلتنگیام رو ابراز کردم. یک بار وقتی بعد از سه هفته خواهرم رو میدیدم، کنار ایستگاه مترو بغلش کردم و گفتم: "دلم برات تنگ شده بود،" و بعد ما رفتیم توی بازار و آنقدر رفتیم که بازار از توی ما خودش را بیرون کشید. بار دوم وقتی از افغانستان برگشتم مثل آدمهای دین داری که با عجله به زیارت میروند اما یادشان میرود وضو بگیرند، وضو گرفته نگرفته، رفتم اصفهان. گفتم: "دلم تنگِت بود میدون امام،" ولی به جز اینها به یادم نمانده جایی از دهانم درآمده باشد که توی سینهام کمی تنگ بود و جا نبود و آب قطع بود و من هم خوابم میآمد و بیا این هم ابرازِ من تحویلِ تو. اگر هم زمانی گفتهام شرمم باد که دروغ بوده. یا مثلا یک جای دیگرم سفارش کرده بوده که دلتنگی کنم.
.
.
.
.
*تیتراژ قسمت مثلا یازدهم: جنازهای روی کاناپه پیدا شده که متعلق به یک جوان است. قدرتی خدا اما شُر میخورد. این دیگر چه جور جنازهای است؟
از اینکه اشتباه کرده بودم که امروز جمعه است و جمعه نیست و روز قبلش است خوشحالم. به اندازه یک سوتی ظریف بیشتر وقت دارم که سفیدیام را روی سبزی مبلها بیاندازم و در دلم بگویم، چرا فلانی تصمیم واضح و عقلانی را نمیگیرد و بعد بچرخم سمت بازوی چپ و بگویم که قضاوت نکن، تو هم یک بار در موقعیت میروی. از اینکه به قدر یک تعطیلی اضافهتر وقت دارم که به آیندهام فکر کنم و درست همین جا بلند شوم و نیمخیز به صداهای ترق ترقی که از توی آشپزخانه میآید گوش کنم تا مطمئن شوم خیالاتی شدهام و دوباره اینبار روی شکم دراز بکشم و معدهام سوراخ سوراخ شود و یکهو تصویر قدیمی محمدرضا حیاتی و کلهاش جلوی چشمم بیاید و بعد باز سرم را پَسکی روی بالش بگذارم، خوشحالم. انگار وقت بیشتری دارم که یکی یکی بشمارم کجا گند زده بودهام تا حالا. بعد گند ها را پاک کنم و خوب از دلم پاک نشود و باز نیمخیز شوم و اینبار نه از صداهای مشکوک، بلکه نیمخیز شوم تا شلوارم را از روی زمین بردارم و بپوشم که یخ نکنم. بعد باز چَپه شوم و به سه و نیم ساعت اختلاف ساعت اینجا و آنجا فکر کنم و نه! غصه نمیخورم. مادرم همیشه حکایت میکند که تو آدم غصه نبودی و نیستی. خودم هم بر دین خودم هستم. تو اگر غصه بخوری، جلو نمیروی. فقط پیر میشوی و مسکون میمانی.
این بود نقش روزهای تعطیل. که من همیشه تویشان مخم تاب برمیدارد. سر آخر هم شما دارید برای خودتان بازیها را میبرید و خدا میداند چند تا جام جهانی در جیب زدهاید و من میمانم با مدادم. همینطور پیر میشویم و چای سبز دم میکنیم و هیچ وقت هم بلد نمیشویم بچه را چطور بغل کنیم که عر نزند.
.
.
.
*تیتراژ قسمت آخر: آن جایی که خون به پا خواهم کرد اما با این حال تو باز هم خودت را لای دکمههایم قایم میکنی و میگویی، شلیک کن بابا، من در هر صورت خودم را باختهام و از این احساس الکی اما دلخوش کن ها به تو دارم دختره.
...با این سن خُردم برای خودم دشمن دست و پا کردهام. هر جا میروم هستند، از شر هم آسایش نداریم. کم مانده با تیر هم را بزنیم. دشمن داری کاری با آدم میکند که حتا من هم ممکن باشد زمانی دستم خونیِ گلو یا دست و پای کسی شود. اگر اسلحه آزاد بود ما شش نفر تا به حال مرتکب قتل شده بودیم. حتمی شده بودیم. یا حداقل زخمی که میشدیم. اینکه از کجا آمدهاند هم، سرش دراز است و حوصلهی ما کم.(؟)