پانزده سالش بوده که آخرین فرزند خانواده متولد میشود. فرزند متولد شده من بودم. اندازه ی یک بولانی بوده ام لابد. طبق گفته ها و شنیده ها اوائل رنگم سرخ مایل به صورتی بوده. بعد دلم خواسته زرد رنگ بشوم. برادر بزرگم پانزده سالش بوده و یکهو دیده که ای وای. مثل اینکه خواهردار شدم دوباره. بعد هم لابد توی دلش گفته این مامان و بابا چرا بس نمیکنند؟ خرج ها خب بالاست و این حرفها.
خلاصه ولی من اهمیت ندادم همینطوری داشتم برای خودم بزرگ میشده ام. بعد برادر بزرگم دلش شد که ازدواج کند. پرید و زن گرفت. زنش هم او را گرفت. همدیگر را محکم گرفتند. بعد غیب شدند. من از خانواده پرسیدم داداش کجا شد؟ گفتند رفته زندگی کند. گفتم آهان. چقدر کارهای سخت. ازدواج کن. زندگی کن. سخت است. بعد تا چند سال داداش را ندیدم. میرفتم مدرسه و برای خودم خوش بودم. دروغ گفتم. خوش نبودم. داشتم چاق میشدم. بعد یکهو داداش پیدایش شد. گفت خب من خسته شدهام کمی. آمده ام استراحت کنم. زیادی ازدواج کردم. بعد آمد استراحت کرد. ولی زیاد طول نکشید. دوباره گم شد. من دوباره ندیدمش تا چند سال. دوباره آمد و چندتا چایی خورد و باز هم من زیادی ندیدمش. دو سه بار دیگر این کار را تکرار کرد. تا اینکه یک روز آمد و گفت چطور است دیگر استراحت را تمام کنم و مثلا یک دور دیگر ازدواج بازی کنیم. حال میدهد. همه گفتند هوراا. حال میدهد. بعد همه رفتند. باز گم شد و من تا چند سال ندیدمش. اینطوری شد که من آخرین بچه و داداش اولین بچه، کلی از هم دور افتادیم. مثلا ننشسته ایم تا حالا درست حسابی چای بخوریم. یا فیلم ببینیم. یا با هم برویم مغازه. امشب ولی آمد پیشم. چای دم کردیم. کلی درباره زنبورها باهم گپ زدیم. درباره ی همهی بچه های گوگولیاش. بعد گفت من دیگر بروم. دم رفتن گلدان تازهام را نشانش دادم. خندید. گفت شب بخیر.
خوشحال بودم. من و برادر بزرگم. برای اولین بار.