اگر آن روز، میان صبحانه، از پشت میز بلند میشدم و به واحد بغلی میرفتم، اگر پسرعمویم نگفته بود "حالا بشین، چه عجله است. صبحانه که خوردی بعد برو لپتاپ را بیاور"، اگر خودم هم تنبلی نمیکردم، اگر واقعا بلند میشدم و دنبال دمپاییهای کابلیام میگشتم و میرفتم به واحد بغلی، اگر در را باز میکردم و داخل میشدم و خودم را با لباس جدید توی آینهی قدی کمد صاحبخانه نگاه میکردم و بعد هم احتمالا سری به بالکن جادوییشان میزدم که تمام شهر کابل از آنجا دیده میشد، و اگر بعد از آن سمت کولهام میرفتم که لپتاپ را بردارم، دقیق همان ثانیه، اگر همهی اینها اتفاق میافتاد الان من اینجا نبودم تا برایتان پروسهی تولید و انتشار خودم در بیست و سه سال قبل را تشریح کنم.
هیچ کدام از این مراحل طی نشد. من از پشت میز بلند نشدم. به حرف پسرعمو گوش دادم. اما همان لحظه، در عوضِ من، میز صبحانه از جایش بلند شد. انگار آسمان غرش کرد. چیزی شبیه پتک توی مغزهامان انعکاس داد. تا چند ثانیه گیج بودیم. زمان خودش هم گیج بود از آن اتفاق. نمیدانستیم سورپرایز شدهایم یا باید بترسیم و فرار کنیم. وقتی فهمیدیم چه بر سرمان آمده اطفال را به بغل زده و توی اتاق خواب کوچکی پناه گرفتیم. این همان چهرهی واقعی جنگ و انتحار بود. با خودم گفتم پس این همان چیزی بود که تا به حال فقط "اخبارش" را شنیده بودم. رفتم ببینم چه بر سر واحد بغلی آمده. دیدم در خانه به هوا پرواز کرده، سر جایش نیست. موج انفجار آنقدر قوی بود که دروازه ها هم از خواب پریده بودند...
مرگ و زندگیام همین قدر ساده دست کسان دیگری بود...
***
مادرم میگوید روزی که برای زایمان تو به بیمارستان رفتم، یک خانم هم همزمان و در یک ساعت با من، زایمان طبیعی کرد و پسر به دنیا آورد. اما تو از سزارین به دنیا آمدی.
پسرک را چند سال پیش توی یک مهمانی خانوادگی دیدم.
از آن روز بیست و سه سال گذشته و امروز، در گروه سخت ترین روزهای زندگیام بود. هوای تهران انگار مشت توی صورتش خورده باشد، مچاله و کبود شده بود. خون ماهیانه از توی من مثل دریا میریخت بیرون. قرار بود اسباب کشی کنیم. رفتم خانهی جدید. خالی و سرد بود. چمباتمه زدم. دل درد شروع شد. پیچید.
مثل یک ببر وحشی پرید که صورتم را چنگ بزند. مثل یک آدم طلبکار حق به جانب. مثل یک زورگوی جبار بهم حمله کرد. هر وقت میخواهی از دستش به در و دیوار پناه ببری، میآید و مچ پاهایت را سفت میچسبد. هر جا خودت را قایم کنی پیدایت میکند. زیر پتو، کنار دیوار، پشت در اتاق. پیدایت میکند و از یقهات میگیرد و دو دستی بلندت میکند و ارث پدرش را میخواهد...
.
.
.
بیست و سه سالگیام را بو میکنم. عطرِ احتمالی دوری ابدی از خانواده را میدهد، و در کنارش یک زایمان کاغذی!
دومِ آبانِ نود و هشت.