من کنار کشیدم. زورم به یک آدم سی ساله نرسید. این اولین سی ساله ای نیست که زورم بهش نرسید. سی ساله ها نه با چای داغ راضی میشوند، نه با هم صحبتی، نه با فیلم. هیچ چیز راضی شان نمیکند. خودشان میگویند دنبال آرامش هستند. میخواهند یک گوشه بخوابند و کسی کاری به کارشان نداشته باشد. کسی شلوغ نکند. سر و صدایی نباشد. ولی دیر کنار کشیدم. نمیدانم چرا صبر کردم موهایم دراز شوند. آنقدر دراز که پیچیده شوند بین سی سالگی او. سی و چند سالگی او.
سی ساله ها مدام یک بحران را توی سر ما میزنند. میگویند ما بحران داریم، برو دورتر بایست. ما خوشحالیم که بحران سی سالگی داریم. کلاس دارد. ما چتر گرفته ایم دستمان و کنار خیابان ایستادهایم و بحرانمان را لیس میزنیم. به ما کاری نداشته باشید. ما حال نداریم با شما کوه بیاییم. ما حال داریم بخوابیم. زیاد بخوابیم. دوست داریم بحران عزیزمان را با خودمان همه جا حمل کنیم و حال شماها را بگیریم...
.
.
شاید باور نکنید اما سفر هم راه درمان سی ساله ها نیست. یکهو وسط سفر بهش میگویی: چقدر همه چیز عجیب و جالبه!
با نا امیدی نگاهت میکند و کمی از بحرانش را از روی صورتش کنار میزند و مینالد که: کجایش جالب بود؟ همه چیز کسل کننده است. من دلم یک بالش میخواهد. یا مثلا یک آدمی که شبیه بالش باشد و بعد بحرانم خوب میشود. من آن را میخواهم. من با تو اینجا وسط بیابان چه میکنم؟
سی ساله ها اینطور موجوداتی هستند. زندگی باهاشان سخت است. مدام دوست دارند تنها باشند. من مشکوکم که اینها در تنهایی شان با بحرانشان چه کار میکنند؟ حق دارم مشکوک باشم. حق دارم نگران باشم. ولی سی ساله ها میگویند: ببین، دلمان نمیخواهد تو نگرانمان باشی. بزن کنار باد بیاید و این حرف ها. ما تو را نمیخواهیم. ما آرامش میخواهیم.
یک اخلاق بد دیگر سی ساله ها این است که لجباز هستند. سر حرفی میمانند و کوتاه نمیآیند. اخلاق بد دیگرشان هم این است که اصلا نمیدانند از زندگی چه میخواهند. هی میگویند: قرص های منو بیار. خودت هم بعدش برو.
بعد یک عالمه قرص خواب و قرص ضد بارداری و قرص افسردگی و قرص نمیدانم چه میخورند و از سر لجبازی آب هم نمیخورند و بعد پشت درهای بسته معلوم نیست با بحرانشان چه کار ها میکنند.
من مشکوکم.