پاییز بود.
باران ناگهانی شروع شده بود. برگهای زرد و نارنجی روی آسفالت خیس پخش بودند و صدای قدمها میانشان گم میشد.
با خالهام از کنار بوستان ملت میگذشتیم. برای کاری بیرون آمده بودیم، عجله داشتیم، اما باران قدمهایمان را کند کرده بود.
چشمم به چتری افتاد؛ چهارخانه، سرمهای، میان انبوه چترهای تیره و روشن.
زنی میانسال زیر آن راه میرفت؛ قدبلند و چهارشانه، با عینکی که قطرههای باران روی شیشههایش نشسته بود. پسری جوان کنارش بود، دستهایش در جیب پالتو.
خالهام ناگهان ایستاد.
زن هم ایستاد.
سلام و احوالپرسی کردند. چند جملهی معمولی، چند خندهی کوتاه.
باران تندتر شد. پسر چتر را کمی به سمت زن گرفت. شانهی خودش زیر باران ماند.
نگاهش برای لحظهای به من افتاد. نگاهش را دزدید.
چند روز بعد، عصر، باران تازه بند آمده بود که همان زن به خانهی خاله آمد. دوست و همسایهی قدیمیاش بود.
چای خوردند و از اینوآن گفتند.
بعد، میان همان حرفهای معمولی، صحبت از ما دو نفر هم به میان آمد.
آشنایی ادامه پیدا کرد.
سالها گذشت.
چند روز پیش، باران میبارید، در انباری خانه دنبال چیزی میگشتم. چشمم به چتری افتاد.
چهارخانه بود و سرمهای.
انباری تاریک بود و بوی نفتالین و مقواهای کهنه میداد. دستهاش را گرفتم و بازش کردم.
یکی از میلهها شکسته بود.
چتر را بستم و سر جایش گذاشتم.
از راهرو صدای همسرم آمد:
ـ چی پیدا کردی؟
ـ یه چتر قدیمی.
درِ انباری را بستم.
صدای باران از پنجره میآمد.