ویرگول
ورودثبت نام
شیما نصیری
شیما نصیریعلاقمند به نویسندگی و روانشناسی 🌱✍️ کارشناس زبان و ادبیات انگلیسی
شیما نصیری
شیما نصیری
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

شکلات کنار فنجان

صبح پنج‌شنبه بود.

جلوی نانوایی دیدمش.

پنج سال بود ندیده بودمش.

کت خاکستری هنوز تنش بود، اما کنار شقیقه‌هایش چند تار موی سفید نشسته بود. دست‌هایش در جیب پالتو بود و با نوک کفشش خطی روی آسفالت خیس می‌کشید؛ همان عادت کوچکی که فکر می‌کردم سال‌هاست فراموشش کرده‌ام.

نانوا گفت:

«نوبت شماست، خانم.»

صدا را شنیدم، اما تکان نخوردم.

همان لحظه برگشت.

نگاهمان به هم گره خورد.

چند ثانیه فقط همدیگر را نگاه کردیم.

بعد آرام گفت:

ـ تو؟

لبخند کمرنگی زدم.

ـ سلام.

نگاهش روی صورتم ماند.

ـ خوبی؟

ـ خوبم.

سرش را تکان داد؛ انگار انتظار جواب دیگری هم نداشت.

از نانوایی که بیرون آمدیم، باران ریزی شروع شد.

زیر سایه‌بان ایستادیم.

گفتم:

ـ وقت داری یه قهوه بخوریم؟

نگاهم کرد.

ـ دارم.

کافه خلوت بود.

پشت میزی کنار پنجره نشستیم.

پیشخدمت دو فنجان قهوه آورد.

بی‌آنکه چیزی بگوید، یک شکلات برداشت و کنار فنجان من گذاشت.

دستم روی لبه‌ی میز مکث کرد.

هنوز یادش بود قهوه‌ی تلخ را بدون شکلات نمی‌خورم.

گفت:

«مغازه‌ی کوچیکی راه انداختم. لوازم خودرو.»

لبخند زدم.

«بالاخره شد... همیشه می‌خواستی یه جایی باشه که اسم خودت روی سردرش باشه.»

لبخند زد.

«آره... بالاخره شد.»

گفتم:

«دیگه به ازدواج فکر نمی‌کنم.»

فنجانش را آرام روی میز گذاشت.

چیزی نگفت.

فقط نگاه کوتاهی به صورتم انداخت و بعد به پنجره.

من هم چیزی نگفتم.

صدای باران روی شیشه، جای حرف‌هایی را گرفته بود که دیگر لازم نبود گفته شوند.

وقتی از کافه بیرون آمدیم، باران بند آمده بود.

سر چهارراه ایستادیم.

راه من از راه او جدا می‌شد.

چند لحظه، هیچ‌کدام چیزی نگفتیم.

بعد پرسید:

«چقدر راهته؟»

«دو تا خیابون.»

مکث کوتاهی کرد.

«می‌شه تا اونجا باهات بیام؟»

نگاهش کردم.

پنج سال پیش، حتماً بهانه‌ای می‌آوردم.

می‌گفتم عجله دارم.

یا کسی منتظرم است.

این بار فقط گفتم:

«بیا.»

کنار هم راه افتادیم.

نه آن‌قدر نزدیک که شانه‌هایمان به هم بخورد، نه آن‌قدر دور که غریبه به نظر برسیم.

صدای قدم‌هایمان روی پیاده‌روی خیس، از هر گفت‌وگویی بلندتر بود.

به در خانه که رسیدیم، ایستاد.

نگاهی به پنجره‌ی طبقه‌ی دوم انداخت.

بعد گفت:

«خوشحالم که دیدمت.»

لبخند زدم.

«من هم.»

سرش را تکان داد و راه افتاد.

چند قدم دور شده بود که صدایش زدم.

برگشت.

شکلات را از کیفم بیرون آوردم و بالا گرفتم.

چند لحظه نگاهم کرد.

لبخند زد.

کلید را در قفل چرخاندم.

لحظه‌ای دستم روی دستگیره ماند.

در را باز کردم و وارد خانه شدم.

داستان کوتاهادبیاتداستانکمینیمالیسمنویسندگی
۸
۰
شیما نصیری
شیما نصیری
علاقمند به نویسندگی و روانشناسی 🌱✍️ کارشناس زبان و ادبیات انگلیسی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید