خیابانها شلوغند اما ساکت. مردم از کنار هم میگذرند، بیصدا، انگار نه انگار. شهر بیقرار است، اما قرارِ من توی این بیقراری گم شده.
چند وقتی است نوشتن برایم سخت شده. انگار ذهنم همان قدر بههمریخته است که این شهر. واژه ها میآیند، چند خطی مینشینند، بعد بیخبر میروند. نوشتههایم به بازنویسی نمیرسند؛ انگار فقط میخواهند یک ساعت ذهنم را آرام کنند، بعد رهایش میکنند.
از این کتاب به آن کتاب پناه میبرم. کتابها قول پیدا کردن چیزی را به ذهنم دادهاند، اما هیچ کدام هنوز به وعدهشان عمل نکردهاند.
دیشب «دیالوگهای بیضایی» را ورق میزدم. ناگهان این چند سطر را ، مثل آینه جلوی صورتم گرفتم:
مترسک: برام برقصین!
سیاه: ما تو رو درست نکردیم که با خودمون در بیفتی!
مترسک: شما منو درست نکردین. دیگه نشنوم که بگین منو درست کردین. من درست بودم! تندتند برقصین!
ماندم میان این همه «درست کردن» و «درست بودن» و «رقصیدن اجباری»... میان این همه نقشی که به ما پوشاندهاند تا خودِ خودمان را گم کنیم.
و بیرون، شهر هنوز بیقرار است.
و من هنوز به دنبال واژهای میگردم—
واژهای
که سالهاست پشت درِ این شهر ایستاده
و اجازهی ورود ندارد.
#بحران_نوشتن #سکوت_شهر #نوشتن_در_عصر_ما #شیما_نصیری