
راستش را بخواهید، من هیچوقت علاقهی چندانی به داستاننویسی نداشتم. بیشتر دلم با نقد، مقاله و متنهای تحلیلی بود. حتی در دانشگاه هم، برخلاف بسیاری از دوستانم که شیفتهی رمان و داستان بودند، بیشتر جذب نقد، مکتبهای ادبی و درسهای تحلیلی میشدم.
البته داستان خواندن را دوست داشتم، اما هیچوقت فکر نمیکردم روزی خودم دست به نوشتن داستان ببرم.
تا اینکه با بچههای باشگاه نویسندگی آشنا شدم؛ جمعی دوستداشتنی، با آدمهایی از سنین مختلف که با انگیزه مینوشتند و از نوشتن لذت میبردند. کمکم همین فضای صمیمی و انرژی بچهها باعث شد من هم تشویق شوم و اولین داستان کوتاه خودم را بنویسم.
راستش جرئت انتشارش در گروه را نداشتم! 😄
با خودم میگفتم: من که معمولاً نوشتههای دیگران را نقد میکنم، اگر اولین داستان خودم خوب از آب درنیاید، شاید حس خوبی پیدا نکنم. برای همین، داستانم را برای مسابقهی داستان کوتاه «اکسیر قلم» فرستادم؛ آن هم نه دقیقاً مطابق قالبی که خواسته بودند! 😅
داستان را در گوگلداکس کپی کرده بودم و حتی مشخصاتم را هم کامل ننوشته بودم. چند بار برایم ایمیل آمد که مشخصات را همراه داستان ارسال کنم. بالاخره اطلاعات لازم را فرستادم و بعد از آن، لینک واتساپ و تلگرام اکسیر قلم برایم ارسال شد و به گروههایشان دعوت شدم.
این اتفاق برای من خوشحالکننده بود؛ نه به این دلیل که نتیجهی مسابقه مشخص شده باشد ــ چون هنوز نتیجه اعلام نشده ــ بلکه از این جهت که احساس کردم داستانم دستکم فرصتی برای خواندهشدن پیدا کرده است.
فکر میکنم بخش مهمی از این جسارت را مدیون بچههای باشگاه نویسندگی هستم؛ بهخصوص سارا جان، آقای مهراد و آقای مهدی که با انرژی و همراهیشان باعث شدند من، که همیشه خودم را بیشتر منتقد میدانستم تا داستاننویس، یکبار هم از پشت میز نقد بلند شوم، قلم بردارم و داستان خودم را بنویسم.
حالا همه منتظر نتیجهی مسابقهایم.
اما فارغ از اینکه داستانم چه رتبهای بگیرد، همین که توانستم اولین قدم را بردارم، برای خودم اتفاق ارزشمندی است.
شاید داستاننویسی هنوز علاقهی اول من نباشد؛ اما حالا فهمیدهام گاهی باید از پشت میز نقد بلند شد و اجازه داد خودِ قلم، چیزی برای گفتن داشته باشد. 🌱✍🏻