به نام خدا
چرخِ زمان و چرخهٔ آدمی،
گویی از یک تار و پود تنیده شدهاند؛
هر دو در مدارِ چرخیدن،
هر دو در شتابِ گذشتن.
زمان با نور آغاز میشود، در غروب فرو مینشیند و به ظلمتِ شب میپیوندد؛
درست همانسان که ما سپیدهدم را آغاز میکنیم،
در نیمروزان میاندیشیم،
و شبهنگام به آرامش و سکون میرویم.
اما تفاوتی است ژرف و چشمگیر:
زمان، ابدی و پابرجاست؛
ساعت و تاریخ نمیشناسد،
شتاب یا ایستاییاش را تفاوتی نیست.
اما سهمِ ما از گیتی، مجالی است به کوتاهیِ نشستنِ یک برف و وزشِ یک باد؛
میآییم و میگذریم...
با اینهمه، این کوتاهی دلیل بر نومیدی نیست؛
نه چنان است که دست از تلاش بشوییم و از اندیشیدن و آموختن بازمانیم،
و نه آنچنان که در شتابِ ثانیهها بدویم و از هر حریم و مرزی بگذریم!
رازِ این گذرگاه در اعتدال است:
تسلیمِ خردمندانه در برابرِ جریانِ هستی، همراه با کوششی پیوسته؛
تا نه از کاروانِ جان عقب بمانیم،
و نه بازندهٔ تلاطمهای بیهوده باشیم.
سپیده آشوری شولمی
-- مستطیلی عمودی را بلافاصله برایتان تولید کنم.