
وقتِ کوچ است...
بیا چادر از این شهرِ پریشان بکنیم
پشتِ دیوارِ سکوت،
زیر خاکستر نامرئی شب
آتش واقعه ای پنهان است
ان چه در دستِ من و توست،
فقط بیخبریست...
هرچه ماندیم در این شهر،
همه پوچتر از پوچتر است!
چمدانت را از روشنیِ دل پر کن،
توشهای بردار از جنسِ امید...
گرچه راه دور و بسی طولانیست.
ز چه چون مرغ شب از بیم سفر می نالی
چاره ای نیست منال
توشه بردار که هنگام سفر امده است
برویم از دل این شهر خراب
باش هشیار سحر نزدیک است
فرصتی نیست دگر...
تا سحر پلک فرو بسته به خواب
خیز راهی بشویم