در هوایِ دلدادگیِ معبود، چنان در مقامِ عاشقی ایستاده باش که هم سردیِ تقدیر را نیایش کنی و هم گرمیِ وصل را پرستش. اگر گردشِ چرخِ گردون، زمانی خلافِ مرادت چرخید و دستِ قضا، کاسهی آرامشت را بر سنگِ حوادث شکست، چونان مجنونی باش که به حکمِ عشق، نه شکوه میکند و نه گلایه؛ که اگر معشوق را میلی به بقای آن جام بود، هرگز به دستِ طوفانِ حادثه سپرده نمیشد.
بدان که اگر سالیانِ متمادی، گره از کارِ فروبستهات گشوده نشد، زبان به اعتراض مگشای؛ چرا که حضرتِ دوست، نه برای خِذلان، که برای آزمودنِ گوهرِ وجودت، تو را در آتشِ صبر میگدازد تا سربلند و سرافراز، به پادشاهیِ ملکوتِ معنویت بار یابی. آدمی گر از کالای دنیا غنی باشد، رفاهِ تن را خریده است؛ اما اگر از لطف و نظرِ حق توانگر باشد، به چنان سبکی و رهایی میرسد که گویی پرندهای است فارغ از قفسِ زمان و مکان. ای عزیز؛ در پناهِ این نگاه، دیگر هیچ طوفانی سدِّ پروازت نخواهد بود. تو در پسِ این صبوریها، نه تنها به رفاه، که به سلطنتِ روح رسیدهای؛ چرا که غنایِ حقیقی، نه در انباشتنِ دنیا، که در جاری شدنِ نگاهِ پروردگار در رگهای جانِ توست.