در انتهای کوچه ای کهنه ،خانه ای ایستاده بود با دیوارهای کوتاه و فرسوده و در چوبی که گویی این در هرگز رفت و آمدی به خود ندیده بود این راه از صدای ناله اش موقع باز کردن میشد حس کرد!در آن خانه پیر زنی می زیست که تمام عمرش با سکوت و صبوری و اندوهی آرام گذرانده بود.
او هر شب پیش از اینکه چراغ های خانه اش را خاموش کند فانوس کوچک را بالای طاقچه مینهاد،فانوس کهنه اما روشن که سال ها پیش از همسرش به یادگار مانده بود.
مردم کوچه آن فانوس را نشانه امید می دانستند هرگاه شب های شهر تاریک تر میشد و دل ها از هم دورتر می شدند روشنایی آن فانوس بر روی دیوارها می افتاد وگویی به رهگذران می گفت:هنوز چیزی از مهربانی و امید باقی مانده است.اما پیرزن،باهمه ی آرامشش خوب می دانست که روشنایی ماندگار تنها از شعله بیرونی نمی جوشد باید در درون آدمی آتشی باشد که بادهای وحشی روزگار توان خاموش کردنش را نداشته باشند.
روزی جوانی خسته از ناملایمات های روزگار خسته از نرسیدن به آرزوهای نیمه تمام دل زده و دلسرد از برابر این خانه گذشت،نگاهش که به فانوس قدیمی و روشن افتاد بی اختیار ایستاد،سالها بود که پی معنا می دوید اما هرچه بیشتر می شتافت تهی تر میشد در خانه را کوبید پیر زن در را گشود نگاهی آرام داشت نگاهی که گویی از هزاران زمستان عبور کرده است ولی هنوز از گرمای ایمان خالی نشده است. جوان گفت من همه چیز را آزموده ام اما هیچ چیز در دلم نمی ماند چرا برخی آدم ها در میان این همه تاریکی فرو نمی ریزند؟!پیر زن لحظه ای خاموش ماند سپس فانوس را از رو طاقچه برداشت و شیشه اش را با دستمال پاک کرد و گفت:پسرم،فانوس اگر هر شب پاک نشود روشنای اش اندک اندک فرو می رود دل آدمی نیز چنین است اگر غبار نامیدی،حسرت و خشم،نور را می پوشاند آن کسی که می تابد کسی است که هر روز دلش را از غبار بیهودگی می شوید.جوان این سخن را همچون آبی بر زمین تشنه جانش شنید و پیر زن ادامه داد آدمی اگر همه عمر پی یافتن خورشید بدود هیچ گاه طلوع را نخواهد دید اما اگر چراغ کوچک در دل خود بی افروزد حتی تاریک ترین شب ها هم نخواهند اورا بلعید.
آن جوان انشب دیر وقت از آن خانه بیرون رفت اما دیگر آدم پیشین نبود فهمید که روشنایی فقط در آسمان نیست،گاهی در دل خاموش صبور انسانی پنهان است که با ایمان رنج را به معنا تبدیل میکند. از آن پس آن جوان همیشه که از آن کوچه میگذشت نگاهی به فانوس پیرزن می انداخت و زمزمه میکرد گاهی بزرگترین نورها از کوچیکترین شعله های پایدار زاده میشوند....
نویسنده:سپیده آشوری شولمی
سپیده آشوری شولمی ۴۰۵/۲/۸