تبِ فروکشکردهی شهریور را
از سوزِ بیجانِ گرمای خورشید میشد دید.
ایستاده بود؛
در آستانهی رفتن،
و بلندیِ قامتش
هنوز سایه بر پاییز میافکند...
پاییز،
همچون نوجوانی سرمست،
با نسیمی ملیح
رقصِ برگها را مهمان کرد؛
و چه تماشایی بود
غروبِ دلانگیزِ پشتِبامِ خانه.
رو به پاییز کردم و گفتم:
بگو با خود چه به ارمغان آوردهای
در دلِ غمانگیزت؟سهمِ من چیست از تماشایِ غروبت؟ نسیمی صورتم را نوازش کرد .انکار زمزمه ای بود که میگفت ارمغان من خوشی است بیشتر از آنچه که میپنداری