ویرگول
ورودثبت نام
Sepidehashori
Sepidehashoriسپیده آشوری هستم؛ نویسنده‌ی دو رمان و شاعرِ شعر سپید. قلمم را برای کشفِ حقیقت و حمایت از کودکان به کار گرفته‌ام. تمام درآمدِ کتاب‌هایم، هدیه‌ای‌ست به دست‌های نیازمند.»
Sepidehashori
Sepidehashori
خواندن ۳ دقیقه·۲ ماه پیش

شکستِ سکوتِ صبور

خانه، ویترینی بود که با نظمی وسواس‌گونه چیده شده بود. او سال‌ها در این ویترین، نقشِ سنگِ صبور را بازی کرده بود؛ زنی که کوه است، زنی که لبخندش، مأمنِ تمامِ طوفان‌هایِ بیرون از خانه است. همه او را به خاطرِ استقامتش می‌ستودند، اما هیچ‌کس نمی‌دید که این ستونِ سنگی، زیرِ بارِ هزاران گله‌یِ نگفته، چقدر ترک خورده است.

بزرگترین گرهِ زندگی‌اش در یک دیالوگِ کهنه دفن شده بود. سال‌ها پیش، در آغازِ راه، وقتی خستگیِ مفرطِ روزگار شانه‌هایش را خم کرده بود و با صدایی که از تهِ جانش برمی‌آمد، گفته بود: امروز... انگار جانی برایم نمانده، پاسخِ همسرش، حکمِ مرزِ ابدیِ میانِ آن‌ها را داشت. مرد، بی‌آنکه سر از کارِ خود بردارد، با لحنی که سردی‌اش تا استخوان نفوذ می‌کرد، گفته بود: فکر کرده‌ای فقط تو خسته‌ای؟ من تمامِ روز در میدانِ جنگِ معیشت بوده‌ام. من که ادعایی ندارم، تو چرا می‌خواهی با این حرف‌ها خودت را شکست‌خورده نشان بدهی؟

آن جمله، مهرِ سکوتی شد بر لب‌های زن. او آموخت که دردِ او، در برابرِ دردِ مرد، ناچیز شمرده می‌شود. او آموخت که اگر بگوید خسته است، در نگاهِ مرد، نه یک هم‌سفر، که یک بارِ اضافه جلوه می‌کند.

سال‌ها گذشت. غبارِ ایام بر چهره‌ها نشست و قامت‌ها به شکرانه‌یِ گذشتِ عمر، کمی خمیده شد.

یک عصر، وقتی در میانه‌یِ جمعی از دوستان، زنی جوان از دردهایِ بی‌نام و نشانِ روزگارش گله کرد، چشمانِ زنِ قدیمی پر از اشک شد. آن اشک‌ها، برای حالِ امروز نبود؛ برایِ آن منِ بیست سال پیش بود که هرگز مجالِ نالیدن نداشت.

مرد که در آن نزدیکی بود، با دیدنِ اشک‌های او، دوباره همان سنگرِ قدیمی را گرفت: باز شروع کردی؟ همه خسته‌اند، این رسمِ روزگار است. چرا همیشه می‌خواهی با این ناله‌ها، حالِ همه را بد کنی؟

زن، برای اولین بار در تمامِ این عمر، به جایِ پنهان کردنِ صورتش، صاف ایستاد. سکوتی که در سینه داشت، ناگهان به طوفانی بدل شد که تمامِ ویترینِ زندگی‌شان را لرزاند. او نگاهش را به چشمانِ مرد دوخت؛ نگاهی که در آن، خشم نبود، بلکه لبریز از حیف‌شدن بود.

با صدایی که در فضایِ اتاق پیچید، گفت: تو هیچ‌گاه تفاوتِ نالیدن و دیده شدن را نفهمیدی. من نه از خستگیِ کار گریه می‌کنم و نه از سختیِ نان؛ من برایِ تمامِ آن لحظاتی گریه می‌کنم که در برابرِ تو، انسان نبودم؛ فقط یک سپرِ بودم که حق نداشت بگوید زخمی است.

او رو به جمع کرد، اما کلامش برایِ مرد بود: «ما سال‌ها کنارِ هم راه رفتیم، اما تو هرگز نپرسیدی این خستگی، ریشه‌اش در کجاست. تو همیشه فقط نگرانِ این بودی که مبادا سهمِ دردِ تو، در این خانه کوچک شمرده شود. تو قهرمانِ قصه‌یِ خودت بودی، اما من... من فقط یک ماشینِ بی‌صدا بودم که برایِ شنیده نشدن، برنامه ریزی شده بود.

زن، بی‌آنکه منتظرِ پاسخ باشد، از میانِ جمع گذشت. مرد برای اولین بار در زندگی‌اش، سنگینیِ واقعیِ کلماتِ او را حس کرد. او به دیوارِ خانه‌ای خیره ماند که سال‌ها به صبرِ زنِ خانه می‌بالید، اما حالا می‌دید که این صبر، نه از سرِ رضایت، که از سرِ قحطیِ نگاهِ انسانی بوده است.در آن سکوت، مرد برای اولین بار فهمید که بزرگترین گسست، نه با فریاد، که با شنیده نشدنِ زمزمه‌هایِ ساده‌یِ یک زن آغاز می‌شود؛ و حالا، دیگر برایِ شنیدن، خیلی دیر شده بود.

مردزنخانه
۰
۰
Sepidehashori
Sepidehashori
سپیده آشوری هستم؛ نویسنده‌ی دو رمان و شاعرِ شعر سپید. قلمم را برای کشفِ حقیقت و حمایت از کودکان به کار گرفته‌ام. تمام درآمدِ کتاب‌هایم، هدیه‌ای‌ست به دست‌های نیازمند.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید