شب

شب

پرده‌اش را افکند

با چادری مخملی از مه

ومن

در جستجویِ نورِ گمشده‌ی ماه.

چشم دوخته‌ام

تا شکافی بیابم

از لابه‌لای شبنمی که نگاهم را ربوده

باید تماشایش کرد؛

فرصت‌ها را زمان می‌رباید

و حسرت‌ها

گاهی جا می مانند

در ورای خواب‌هایِ بی‌تعبیر

و چشم‌هایِ بسته.

چشم‌ها را نمی‌بندم

تا حسرتِ ندیدنش را به جان نخرم.

رفاقت با پنجره‌ها

دریچه‌ای برای رهایی‌ست؛

پلک‌ها همیشه همراهانِ خوبی نیستند،

گاهی شل می‌شوند.

قدم می‌زنم

تا از سرم بپرد

رویایی که کوچه‌های تماشایِ تو را

به بن‌بستِ شب دچار کرده.

من به شوق دیدنت می گذرم

از لایه‌های سختِ شب

و گردنه های مه را می شکنم

خواب را برای چشمانِ بسته

و پاهای خسته آرزو می‌کنم.

در بالاترین نقطه‌ی شعر

آبشارِ احساسم

به سمتِ تو سرازیر می‌شود

باید صدایت کنم

اما با سکوتی که

بلندای هر فریادی را به چالش می‌کشد.

هرچند ندیدمت

ولی اشتیاقِ تماشایِ تو را

هیچ‌گاه به بادها نمی‌سپرم.

چشم نبستم

و می‌دانم که مرا می‌کشانی

تا سپیده‌دمی که...

خورشید را ملاقات کنم.