در پیِ دویدنهای مداوم، در کورسِ بیپایانِ روزگار، گاهی چنان غرق میشویم که یادمان میرود بودن را زندگی کنیم. آنقدر برای رسیدن، دویدهایم که حالا، سوزشِ دردی در جانمان ناشی از خستگیِ سالهای دور و دراز به تنها همدمِ لحظههای سکوتمان تبدیل شده است. این درد، شاید همان تلنگری باشد که روحِ خستهمان برای متوقف کردنِ این چرخهی باطل به آن نیاز دارد.
در سکوتِ سنگینِ شب، وقتی بیخوابی به سراغمان میآید و چراغها خاموشند، سایهها با ما حرف میزنند. آنجاست که نجوای شبانه شروع میشود: کدام روزهای عمر، واقعاً برای خودِ من بود؟ چند روز را صرفِ ساختنِ معنا کردیم و چند روز را تنها صرفِ مفید بودن برای دیگران و آدم های مهم خودمان؟
این سوالها بیپاسخ در تاریکی رژه میروند و ما، نه شهامتِ اعتراف به بیراهه رفتن را داریم و نه توانِ تغییرِ مسیر. پس تنها چاره، تکرار است؛ گاهی با زمزمهی شکرگزاری و گاهی با بغضِ گلایه، شب را به صبح میرسانیم و فردا باز به همان روالِ گذشته پیش میبریم.
اما شاید حقیقت این باشد که همین نگاه کردن به پشت سر" و همین دردِ ناشی از خستگی، اولین قدم برای بیدار شدن است. همین که میپرسیم آیا این زندگیِ من است یا تنها یک نقشِ تکراری؟، یعنی هنوز آن جرقهی زندگی در ما خاموش نشده است. شاید لازم باشد یک بار، فقط یک بار، نه برای رسیدن، که برای ایستادن بدویم؛ برای ایستادن و تماشا کردنِ خودمان، بیآنکه بخواهیم برای کسی یا چیزی، مفید باشیم