لیوان آب را میان دستانش گذاشتم. نگاهم را به چشمانش دوختم و از ته دل گفتم: تو برای من بینهایت باارزشی... من تمام تلاشم رو کردم تا لبخند روی لبات بشینه ولی هنوز موفق نشدم و من همیشه کنارتم
سکوت سنگینی فضا را پر کرد. با همان غرور همیشگیاش، آرام چند قدم جلوتر آمد. نگاه سردش را در نگاهم گره زد و با لحنی بیتفاوت گفت:
اما من اینطور فکر نمیکنم. تو هیچ کاری برای من نکردی، همهاش فقط شعار بود... اینطوری فایده نداره.
کلماتش مثل آواری بر سرم فرود آمدند. خواستم لب به سخن باز کنم، خواستم بگویم اینطور نیست؛ اما انگار زبانم قفل شده بود، گویی مهری از جنس بهت و ناباوری بر لبهایم زده بودند.
او چند قدم به عقب برداشت و دور شد. در میان همان سکوت خفهکننده، صدای خسته و لرزانم سکوت را شکست: به من نگو نخواستی کاری بکنی... بگو نتوانستی. نگذار این احترام و حسِ ناب از بین برود. نگذار این حرفت درونم زخمی بسازد که دیگر هرگز نتوانم برای کسی تمام قلبم را بگذارم.
بیآنکه حتی سرش را برگرداند، شانهای بالا انداخت و با خونسردی زمزمه کرد:
چه فرقی میکنه؟ نخواستی یا نتوانستی... نتیجه یکیه.
همین بیتفاوتی محض، جرقهای شد در تاریکی ذهنم. در یک لحظه، تصویر تمام آن روزها و شبها از جلوی چشمانم گذشت؛ تمام آن نگرانیها، دلواپسیها و دستهایی که برای بهتر شدن حالش بیدریغ دراز شده بود.
سینهام از سنگینی بغض رها شد. صدایم را صاف کردم. این بار من بودم که استوار و آرام چند قدم به سمت او برداشتم. روبرویش ایستادم و گفتم: اتفاقاً فرق بزرگی دارد... خیلی تفاوت است میان دو نفری که شرایط و روزگار مانع شد تا به هم سلام کنند، با دو نفری که کنار هم ایستادهاند اما از روی عمد روی برمیگردانند و سلام نمیکنند.
قصه من و تو مثل دو مسافر بود در یک ایستگاه خلوت قطار؛ من در این سوی ریل و تو در آن سوی دیگر. نگاهم مدام به تو بود. تا آمدم صدایت بزنم و دستم را برایت تکان دهم، قطاری پرشتاب و پرهیاهو درست از میان ما گذشت. دیواری از آهن و صدا رابطهمان را برید. وقتی قطار رفت، تو دیگر نبودی؛ همراه کسی که کنارت بود و کمترین اهمیتی برایت قائل نبود، راهی شده بودی...
آن قطار یک مانع بود، رفتن تو هم شاید موقت، چون میدانستم باز هم روزی در این ایستگاهها فرصت دیدار و سلامی دوباره هست. اما وای به حال تو... وای به حال تو که به کسی تکیه کرده بودی که درست در کنارت ایستاده بود، دستش در دستت بود، اما از سرِ بیمهری و عمد، حتی نگاهش را هم به تو هدیه نداد.