چه غریبانه است شباهتِ سرنوشتِ ما با رقصِ بیپایانِ ماه و خورشید. ماه، مغرور از طلعتِ خویش، قد علم کرد و چنان پنداشت که آسمان، قلمروِ بیرقیبِ اوست. اما ابری به میان آمد و بر چهرهاش نقاب کشید؛ ابر، سرمست از این تفوقِ زودگذر، گمان بُرد که بر ماه پیروز شده است. چه سادهلوحانه! نه آن ماه میدانست که پشتِ ابر ماندن، تقدیرِ هر نورِ پوشیدهایست، و نه آن ابر درمییافت که هیچگاه، ابدیِ آسمان نخواهد بود.
بازیِ روزگار اما بازیگرِ دیگری هم داشت؛ بادی که با هر وزش، مسیرِ ابرها را به سخره میگرفت و ماه را دوباره از پسِ پرده بیرون میکشید. و سپس خورشید، این سلطهگرِ بیآزرمِ روز، با غروری سوزان از راه میرسید و به ضعفِ ماه میخندید؛ بیآنکه بداند باران، در کمینِ جایگاهِ اوست تا آتشِ سلطنتش را خاموش کند.
ما نیز در این تئاترِ مضحک، مدام در حالِ سبقت گرفتن از یکدیگریم؛ بیخبر از آنکه در آسمانِ هستی، هیچ جایگاهی به نامِ کسی سند نخورده است. همه در حالِ تغییر و زوالیم؛ نه ابر میماند، نه ماه بر تخت میماند، و نه خورشید. افسوس برای آنانی که در اوجِ هیچ، برای اثباتِ برتری، خود را به تندبادِ تقدیر میسپارند. پایانِ همه، تنها یک حقیقت است: هیچکس در هیچجا، ماندنی نیست.نویسنده سپیده آشوری شولمی