ما در هیاهوی این دنیایِ هزاررنگ اصالت را در نقطههای اشتباهی جستجو میکنیم گویی گم شدهایم در تماشایِ آینههاگروهی اصالت را در ژولیدگی میبیننددر کفشهای غبارگرفتهای که فکر میکنند مُهرِ شرافت بر پیشانیشان زده است در لباسهای کهنهای که از ترسِ متهم شدن به تجمل به تن میکنندانگار باور کردهاند که هرچه سادهتر بینقشترو فرسودهتر باشندبه حقیقتِ خویش نزدیکترندو گروهی دیگر در قطبی دیگراصالت را در درخششِ برندها و لوگوهایِ گرانقیمت میجوین گویی هویت کالاییست که میتوان از ویترینِ فروشگاههای لوکس خرید یا با بزکدوزکهایِ عیونی و ابزارهایِ پرزرقوبرقآن را به رخِ دنیا کشیداما حقیقت نه در تاروپودِ کهنهیِ لباسهایمان است و نه در برندِ رویِ گجتهایِ در دستمان اصالت ریشهایست که در خاکِ جانِ آدمی میرویدنه با وصله و پینهیِ ظاهری قدیس میشویم و نه با نقابهایِ پرزرقوبرق اصیل اصالت آن بودنِ صادقانه است در روزهایی که هیچکس تماشایمان نمیکند در خلوتِ اندیشه در زلالیِ کلام و در قلبی که برایِ همنوع میتپد اصالت همانجاست که لباسهایمان تمام میشود و ما آغاز می شویم مسپیده آشوری شولمی ۴۰۵/۶/۱۹