
نمیخواهم در بزنم،
نمیخواهم بگویی:
«چرا بعد از اینهمه وقت؟»
نمیخواهم
در را باز کنی
و پشت سرت
آدمی ایستاده باشد
که از من خوشاقبالتر است،
یا فقط
بهموقع رسیده.
فقط میخواهم
امشب
زنده بمانی.
همین.
خواستۀ کوچکیست؛
در حدِ روشن ماندنِ چراغِ راهرو،
در حدِ پیدا شدنِ کلید
پیش از فروریختنِ سقف،
در حدِ اینکه کسی
نامت را درست صدا بزند
و تو
از روی عادت
جواب بدهی.
صبح
با صدای رفتگرها
از خواب میپرم.
تهران هنوز سرِ جایش است،
اما چند پنجره
جای چشمهایش را گرفتهاند.
گوشیام
سه درصد شارژ دارد.
شمارهات
هنوز در حافظهام هست.
عکس را
کنارِ تخت گذاشتهام؛
ترکِ باریکی
از پیشانیات گذشته
و تا لبخندت پایین آمده.
مثل زخم
که بالاخره
راهِ درستِ رسیدن
به دهان را پیدا کرده باشد.
پیام نمیفرستم.
میدانم
شاید در آغوشِ کسی دیگر
خوابیده باشی.
میدانم
شاید تمامِ شب
ترسیده باشی
و هیچکس نفهمیده باشد.
میدانم
شاید دیگر
هیچکس نباشی
جز همان عکسی
که هنوز
از زیرِ آوارِ سالها
پیدایت میکند.
با اینهمه
گوشی را برمیدارم.
شمارهات را باز میکنم.
انگشتم
روی دکمهٔ تماس میماند.
و در تمامِ شهر
چیزی
پیش از من
به تو زنگ میزند.