بهدنبالِ همقبیله میگردم؛ کسی که جهانِ درونش نقشهای چاپی نیست—سرزمینیست با مرزهایی که بعد از هر
زخم، یک بند انگشت جابهجا میشود.
من از تبارِ آنهاییام که وقتی کسی میپرسد: «درونت چه خبر است؟» نمیتوانم بگویم: «هیچی»؛ چون درونم
همیشه چیزی هست که نامِ رسمی ندارد.
گاهی یک شهرِ متروک است، گاهی یک بندرِ خاموش، گاهی یک بیابان که شبها صدای فلز از زیرِ شنهایش میآید؛
بدون آنکه معلوم باشد کدام حادثه در خاک مانده و چرا هنوز میتپد.
همقبیلهی من کسیست که دنیای درونش از آن جنس جهانهاییست که اگر یک روز درِ خود را باز نکند، کسی نمیفهمد چقدر جابهجایی پشت آن اتفاق افتاده است.
او میداند بعضی دردها در نقطهای پنهان میشوند که هیچ پزشک و هیچ دوستِ نزدیکی به آن دسترسی ندارد—جایی
میان دندهها که فقط خودت میفهمی شببهشب چطور شکلش عوض میشود.
همقبیلهی من برای توضیحِ خودش به جملههای ساده پناه نمیبرد.
نه میگوید: «حالم خوب نیست»، نه میگوید: «خوبم»؛ میگوید:
«دیشب جهانم یک ترکِ ریز برداشت؛ امروز تمام معنای بعدیام از همان ترک عبور کرد.»
او بلد است بهجای اینکه احساسش را تعریف کند، رفتارِ احساسش را بگوید:
«امروز غمم چند دقیقه دیرتر بیدار شد… شاید میخواهد یک جای تازه بسازد.»
و فقط کسانی از این جنس میفهمند که غم هم خانهسازی میکند.
بهدنبالِ همقبیلهای هستم که وقتی میگوید: «تنهایی»، من بفهمم منظورش این نیست که کسی کنارش نیست؛
منظورش این است که جهانِ درونش در سکوتی مانده که نمیتواند ترجمهاش کند، و تنها کسی میتواند همراهش
باشد که بلد باشد به زبانِ سکوت گوش بدهد.
همقبیلهی من با جهانِ بیرون نمیجنگد؛ مشکلش با جهانیست که زیرِ پوستش نفس میکشد—جهانی که گاهی از
او بزرگتر میشود و گاهی در یک نقطهی کوچک جمع میشود؛ طوری که میترسد نکند قدمِ بعدی تمام آن را خرد کند.
من دنبالِ کسی میگردم که اگر روزی در کنارم نشست و پرسیدم: «تو هم اینجوری هستی؟» لبخند نزند، جوابِ آماده
ندهد؛ فقط بگوید:
«بله… من هم هر شب با موجودی بیدار میشوم که فقط من میفهمم چطور راه میرود.»
همقبیله آن کسیست که جهانِ درونش دیوار ندارد؛ زخم دارد.
و همین زخمها نقشهی واقعیاش را میسازند.