
من از خودم بیرون افتادهام
مثل بند نافِ بریدهای که هنوز
به مادرِ مردهاش فکر میکند.
در من، یک کودکِ بینام
هر شب در گهوارهای از استخوان میلرزد
و لالاییِ جهان بوی خون میدهد.
من از زبانم تبعید شدهام
هر واژهای که مینویسم یک جنازهٔ تازه است
که باید دفنش کنم
با دستانی که دیگر به خاک اعتماد ندارند.
تو میگویی: «ببخش، بمان، بساز»
و من در ذهنم با چاقوی کندِ خاطره
رگِ واژهها را میزنم تا شاید درد، دست از سرِ معنا بردارد.
من از آینده نمیترسم
از تکرارِ دیروز میترسم
از اینکه دوباره با کفشهای تو
در ذهنم قدم بزنم و ردّ پاهایت
تا سالها از خوابم پاک نشود.
من یک جملهام که فعل ندارد
و فاعلش سالهاست
در تبعیدِ معنا گم شده است.