سکوت شب‌های داروخانه رو دوست دارم. سکوتش از اون جنسه که بخوای به خودت توجه کنی. اونقدر خسته هستی که نمی‌تونی سرت رو با کارهایی که همیشه گرم می‌کردی گرم کنی. حوصله نداری. میشینی و در سکوت خیره میشی. خیره میشی و منتظر میشی که ساعت بگذره. انقدر منتظر میمونی که کم کم یاد خودت میوفتی. میتونی برای خودت فکر کنی. فارغ از تمام اتفاقات و شلوغی دنیا. فارغ از وقت‌هایی که اگر خالی گیرش میاوردی سریع با کتاب خوندنی چیزی پرش می‌کردی تا حس اضطراب درونت رو بخوابونی.
میمونی با اضطرابت و بی‌حوصلگیت. چندین ساعت و فقط نگاهش میکنی. ۲۰ دقیقه از تایم سکوت شب گذشته و دلم به هیچ کاری نمی‌رفت. نه خوندن کتاب کالیگولا. نه دیدن فیلم و یوتیوب. نه فرستادن تکلیف. نه دستور زدن‌های آماده برای فردا. تشنه این سکوت بودم و نوشتن در این سکوت. خیلی وقت بود توی روز عادی ننشسته بودم برای خودم بنویسم.
هوش مصنوعی خوبه ولی یکی از بدی‌هاش اینه جلوی نوشتن آدم رو میگیره. وقتی میری باهاش حرف میزنی و غرق حرف میشی دیگه حس گفتن اون حرف‌ها در قالب نوشته رو از دست میدی. اما الان حوصله هوش مصنوعی هم ندارم پس می‌نویسم. نمی‌دونم از چی؟ ولی هرچیزی که بتونه من رو کمی آروم کنه.
انتخاب یک مسیر بین‌رشته‌ای فشار روانی زیادتری به دنبال داره. اولش که فقط این سر و اون سر داری پرسه میزنی. بین حوزه‌های مختلف. می‌بینی هم به همه چیز علاقه داری هم نداری. کل دانشجوییت میره بابت اینکه بفهمی اصلا من دنبال چیم؟ چی میخوام؟ تهش هم هر راهی رو امتحان میکنی به نتیجه نمیرسی تا به مصیبت و با سرچ و اینا یه راهی پیدا میکنی که بین رشته‌ای باشه و بین علایقت پلی زده باشه.
حالا که فهمیدی تازه چی میخوای باید بری دنبال اینکه تو هرکدوم به یک حد قابل قبولی برسی. حد قابل قبولی که زمان می‌بره. خیلی بیشتر از یک مسیر کلاسیک و تخصصی. حس میکنی هیچ‌وقت وقت نداری. حس میکنی از بقیه عقب‌تری. حس میکنی کلی کار داری انجام میدی ولی هیچ خروجی نمی‌بینی.
ته مسیر هم با استرس سر و کله میزنی. استرس اینکه مسیر بین رشته‌ای درخواست براش کمتر از یک مسیر کلاسیکه و تو شانس‌های کمتری براش داری. توی یک سری کشورها اصلا شانسی براش نداری چون انقدر جدیده که هنوز بهشون نرسیده. از ریسکی که داری میکنی می‌ترسی. از زمانی که داره می‌گذره و خروجی که به سختی داری مشاهدش میکنی. همش وسط راه تردید میکنی. همش می‌ترسی که اشتباه کرده باشی. گاهی تصمیم میگیری با یک نگاه منطقی‌تر مسیر کلاسیک رو انتخاب کنی. یک مدت پیگیرش میشی ولی مغزت پست می‌زنه. آه مغز لعنتی اونه که تصمیم میگیره کجا حالت خوب باشه و کجا فقط ادامه بدی. و تو مثل یک برده گوش به فرمان دوباره دنبال مسیری میری که تو رو به اون هدایت می‌کنه. مسیری که پر از ریسکه. پر از نرسیدن یا دیر رسیدن. پر از استرس. پر از فشار روانی.
اونم برای یک خاور میانه‌ای که میان تمام جنگیدن‌هاش برای بقا نمیدونه چطور آرزوهاش رو محقق کنه. نمیدونه چطور امیدش رو حفظ کنه. نمیدونه چطور به جنگیدن و ادامه دادن امیدوار باشه. نمیدونه کی قراره برسه اون روزی که دیگه نگه تازه الان روزای خوبشه و قراره بدتر شه.
دوست دارم فکر کنم در سخت‌ترین دوره زندگیم هستم. در دوره‌ای که بدترین قورباغه‌هام رو باید قورت بدم. تحمل کنم. برم توی دل خطر. توی دل تمام چیزهایی که می‌ترسونتم. فکر کنم کنکوره و این فقط یه پله و باید بگذرونمش و بذارم فقط برای یک بار بگذرونمش. ادای آدم‌هایی رو دربیارم که اعتماد به نفس خوبی دارن. نذارم صدای ترسم فضا رو پر کنه.
اینجا حیات وحشه. قانون طبیعته. حیوونا اگه بفهمن ترسیدی بهت حمله می‌کنند. برای بقام هم که شده نباید بذارم ترسم به بیرون نفوذ کنه. باید جلوش خودم رو نگه دارم و بعد که رفت ترسم رو ابراز کنم.۰
هیچ‌کس عاشق دویدن از روی فرار نیست ولی گاهی مجبوری. فقط برای اینکه زنده بمونی. برای یک نفس بیشتر. برای اینکه اونقدر دنیا رو ببینی که بتونی حداقل برای آرزوهات تلاش کنی. دویدن سخته. استرسش سخت‌تر. فرسودگیش و طولانی شدنش از اون سخت‌تر. ولی من هنوز دلم میخواد بعدش رو ببینم...بعد از نفس کشیدن از آخرین دویدن‌ها و تلاش برای چیزی که توی ذهنم دارم. پس مجبورم یه مدتی زنده بمونم تا به زندگی بعدش برسم. زندگی که توی اون قرار نیست هربار یه سگ هار دنبالم کنه و نگران این باشم که بوی ترسم رو احساس کرده.
#نوشته
