امروز توی داروخونه که بودم همکارم گفت سما چقدر نسبت به ماه‌های اولی که اومدی تغییر کردی. اون اولا خیلی شادتر بودی. امیدت بیشتر شده. این روزا هرچی میبینمت میگم نه واقعا این سما با اون سما فرق کرده.
اون موقع حتی دارو هم مصرف نمیکردم و بعد از جنگ دیدم اگه به سمت دارو نرم روز به روز بیشتر فرو میرم. ولی حتی الان با دارو هم دیگه امید قبل رو ندارم. یه سری چیزا از حد تصور من خارج بود و اتفاق افتاد. مثل اون دو روز کذایی دی. مثل تجربه جنگ که فکر نمیکردم بخشی از تجربه زیسته من بشه.
بعد از تمام اتفاقات منفی ذهنم توان امید داشتنش رو از دست داده. ادامه میده چون میخواد روی کسایی که دارن از هر راهکاری استفاده میکنن تا کم بیاره رو کم کنه. ولی این استقامت با امید درست شدن نیست.
ذهنم بعد از گذراندن اتفاقات منفی پشت سر هم یاد گرفته که منفی‌بافی و اماده شدن برای بدترین سناریو و پلن بی و سی و دی و...خیلی بهتر از امید داشتن و از دست دادن هرباره و هرباره‌ی امیده.
همکارم شروع کرد به صحبت راجع به امید. راجع به اینکه محیط رو نمی‌تونیم تغییر بدیم ولی خودمون رو میتونیم تغییر بدیم و سعی کنم مثل قبل شاد و پرامید باشم.
چرا هربار باید بپذیرم محیط رو نمیتونم تغییر بدم و هربار به خودم فشار بیشتری بیارم که یه ماسک خوشحال و پرامید بسازم؟ محیط از اول این شکلی نبود. حق‌ها یکی یکی داره از من گرفته میشه. و حال بد من کاملا تحت تاثیر محیط بد، بد شده.
حرفاش ذهنم رو سایش میداد. اینکه بخوام بد شدن و محدودیت‌های هرروزه و هرروزه دور و برم رو نادیده بگیرم و مثل همیشه رفتار کنم. عوض نشم. سعی کردم بشنوم و رد کنم و به کارم برسم. ولی داشت ادامه میداد و برای یه لحظه دیگه کنترلم رو از دست دادم و گفتم نمیتونم امید واهی داشته باشم و گریم گرفت.
مجبور شدم محیط کار رو برای نیم ساعت ترک کنم. هرچی سعی میکردم متوقف کنم گریه‌هام رو متوقف نمیشد و همش استرس این رو داشتم که داروخونه الان شلوغه و فقط بند بیا که من بتونم برگردم سر کار.
ولی مغزم پر شده بود از کار. چجور خودم رو پرامید جلوه بدم وقتی با این اوضاع مالی قید ازدواج رو کم کم دارم میزنم. وقتی منی که عاشق بچم دیگه نمیتونم به اضافه کردن یک بچه دیگه به این اوضاع بهم ریخته فکر کنم. وقتی هرروز برای خرید استرس دارم. وقتی از یه سری علایق هنری ورزشیم دارم میزنم که بتونم با حقوقم تا اخر ماه رو سر کنم؟
ذهنم پر فکر بود و گریه...بالاخره به هر سختی که شده به شیفت برگشتم. ولی هنوز هم نمیتونم این قضیه رو بپذیرم که تک به تک حق‌هام از من گرفته بشه و من همون ادم قبل باشم و همونقدر امید داشته باشم و خوشحال باشم...
