گیرنده‌های مغزم خاموش شده. بی‌حسم. بی‌حسی کامل. هیچ کاریم برام مهم نیست. نصف روز گذشته و من فقط در تخت دراز کشیدم. انگار میخوام با خواب فقط فکرهای توی سرم رو خاموش کنم و یکم در سکوت زندگی کنم.
این سکوت آرامش بخشه. دوستش دارم. اینکه خونه در سکوت مطلقه. ذهن من در سکوت مطلقه. ولی اینکه پرخواب شدم رو دوست ندارم. اینکه هیچ غذایی میلم بهش نمیکشه. اینکه حوصله هیچ‌کاری که برای آیندم میخواستم انجام بدم رو ندارم.
پناه بردم زیر پتو از شر تمام اضطراب‌هایی که گریبانگیرم بود و مثل فوبیاهایی که باید باهاشون روبرو می‌شدم دونه به دونه باهاشون روبرو شدم. حالا پس از روبرو شدن‌های مداوم با فوبیاهام انقدر خستم که توان انجام هیچ‌کاری رو ندارم. حتی توان خوردن یا بیدار موندن.
همه کارهام یهو برام بی‌ارزش شدن. حس می‌کنم تمام سنسورهام خالی شدن از هر ماده‌ای. دیگه هیچ حسی نمونده که بابتش کاری رو ادامه بدم. نه لذت. نه ترس. نه خشم. نه جاه طلبی. نه تمایل به رشد و موفقیت. یک بی‌حسی نسبت به همه چی. یک بی‌حسی که فقط به سکوت نیاز داره ولی میترسم سکوتی که میخواد طولانی‌مدت بشه. میترسم این بی‌اشتهایی بیش از این‌ها ادامه پیدا کنه. پرخوابی و...
این اولین روزیه که بعد از مدت‌ها دارم دوباره این حس رو تجربه می‌کنم. با همون الگوی تکراری. یک اضطراب شدید. در حد یک حمله. که انقدر من رو به آزار برسونه که از فرداش تمام گیرنده‌هام از ترس مرگ خودشون رو خاموش کنند. از یک حساسیت ماورایی تا یک بی‌حسی فراگیر. انگار گیرنده‌ها به دنبال نجات خودشون از اضطراب شدید ترجیح میدن هیچ کاری نکنن ولی زنده بمونن. تن رو جسم رو زنده نگه دارن. بدن انقدر از حجم اضطراب خسته شده که نایی براش نمونده.
آخرین باری که این الگو تکرار شده بود این بی‌حسی هرروز بدتر می‌شد. به جایی رسیده بود که یکی از دوستام رو مامور کردم من رو صبح از خواب بیدار کنه چون خودم توان بلند شدن از تخت رو نداشتم و حس می‌کردم یه نفر من رو به تخت چسبونده. یادمه وقتی بزور از تخت بلند شدم و رفتم سر کلاس از شدت خستگی تنم و فشاری که روم بود تا به کلاس برسم توی کلاس زدم زیر گریه.
دیگه نمیخوام به اون دوران خاموشی طولانی‌مدت برسم. الان که اون الگو رو تشخیص دادم میخوام بهش پایان بدم. نه با فشار. فقط سعی کنم کارهایی که نیازه رو انجام بدم. نذارم الگوی اضطراب افسردگی اضطراب افسردگی اضطراب افسردگی نذاره چیزی از جوونی بفهمم.
