
نیاز به خواب دارم. آیا واقعن نیاز به خواب دارم یا آن چیزی که دائمن درگیرش هستم، یه حس توخالی از تنها بودن و بیطعمی هر چیزی است که باهاش دستوپنجه نرم میکنم.
خب شاید بهترین کار خوابیدن باشه، وقتی حس هیچ کاری رو نداری، اما «خواب» راهحل نیست بلکه یه چسب زخم موقتی است که برای چند ساعت حداکثر جای زخم رو سِر میکند.
با این زخمها چه میشود کرد، آن هم زمانی که پر از زخمی.
حوصلهی حرفهای انگیزشی رو هم که نداری، یا خواندن کتاب و دیدن فیلم و حتی شنیدن موسیقی. و حتی وقتی در یخچال رو باز میکنی، احساس میکنی حتی از اینکه خودت رو با خوردن خالی کنی، احساس انزجار و تنفر داری.
از خودم میپرسم:
«پس باید با تو چی کار کنم؟ از کی تا به حال اینقدر بد ادا شدی؟»
میگی خب بذار کمی گریه کنم، اما گریهای هم برام نمونده که بارونیام کنه. انگار که دیگه عملن هیچ چیزی رو حس نمیکنم.
از خودت میپرسی «بین این همه عشق تو دنیا، چرا یه کمیاش سهم من نمیشه؟»
و به صفحه کیبرد مثل ماتمزدهها خیره شدی که یاد Jan Lisiecki میافتی. آره Nocturnes Op9 No1 Larghett از شوپن خود جوابته. آلبوم کامل Nocturne های شوپن رو که Jan Lisiecki نواخته، پلی میکنی و وارد یه دنیای دیگه میشه.
دنیا سیاهه واقعن اما هنوز هم انگار چیزایی پیدا میشه که از سیاهی کم کنه.
به خودت میگی: «میدونی باید دست به کار بشی، نیاز به یک کتاب خوب و مقداری دویدن داری، حدود 5kفکر کنم کافی باشه، تا راهت بندازه.»
غر میزنم، میگم «نمیخوام، بِتِرکی که همش push میدی منو.»
همواره کنار این صدای غمگین، صدای دومی هم هست که میگه: «حق نداری زار بزنی و افسردگی کنی. به دنبال راه حل باش.»
آهنگ Fire از Barns Courtney که منو یاد فیلم موردعلاقم burnt با بازی Bradley Cooper هست رو پخش میکنم و آماده دویدن میشوم.

وقتی هم که اوج گرفتم، theme اصلی فیلم The Dark Knight 2008 رو پخش میکنم تا حس پرواز و مقاومت بهم بده.
(به خودم میگم، کریستوفر نولان هیچی هم نسازه، Interstellar و Inception و Dark Knight کافین تا باهاشون زندگی کنی.)
بعد از اینا نوبت قطعههای موردعلاقهام از Yuja Wang و Alice Sara Ott است.
برای کتاب هم میروم سراغ 1Q84 از موراکامی.
تمام این حرفها تا یه ساعت اول جواب میده، اما واقعیت اینه که وقتی mood ات با سر خورد زمین هیچکس نمیتونه کمکت کنه.
1405/07/11 - Saturday - October 03, 2026 - 06 : 53 : 39 PM