
قرار بود از 6 مرداد خوانش جدیتر DSM و کاپلان رو شروع کنم، اما چهها که گذشت تا من از این نقطه سر در بیاورم.
به قول خاله گرامی بنده: «امان از دل زینب»
با فاصله های دو سه ماهه که سراغ time chart و journal ام میروم. می بینم که با اختلاف چند ماه «موجی شدن» به طور مکرر تکرار شده است.
آلمانی رو شروع میکنم و بعد ول میکنم.
یه مدت به شطرنج معتاد میشوم و ورزش کردن.
یه مدت هم باز فاز دپرس میگرم و هیچ کاری نمیکنم یا اینکه بهتر بگم: «توان هیچ کاری رو ندارم.»
یه مدت کتاب صوتی گوش میدهم و فایل های آموزشی رو دنبال میکنم،
یه مدت هم تنها کتاب میخونم، فقط مطالعه میکنم، بدون اینکه بنویسم یا در موردش صحبت کنم.
یه مدت بر روی گسترش دایرهی لغات زبان انگلیسیام تمرکز میکنم و زبان رو جدی میگیرم.
یه مدت هم کلن به زبان مادری و زبانهای هندواروپایی مثل کرهای و روسی رو میکنم.
نمیدانم از «توان»ام کاسته شده یا من در حال تغییرکردن هستم با پیدایش تواناییهای جدید.
خستهکننده است زمانی که سردرگم باشی اما در عین حال خواستار به کارگیری تمام توانت باشی.
کلافهام نه فقط به خاطر فرار کردن از چیزهایی که دوستشان دارم، بلکه به این خاطر که «گاهی اصلن نمیدونم چی رو دوست دارم؟»
از اینکه آدمها را میرنجانم از خودم، بیشتر از اون چیزی که نشان میدهد ناراحت میشوم.
اتفاقهایی افتاد که فعلن توان نوشتن در موردشان را ندارم.
برای همین چند تا نقطه میگذارم به جایشان تا زمانی که توان فهم و درکشان را به طور کامل پیدا کنم.
من آدم کلمهها هستم و این واقعیت دارد.
نسبت به کلماتی که از دهانها خارج میشود حساس هستم و پشت هر کدامشان به اندازهی کافی «قدرت» برای تکان دادن من وجود دارد.
مثل سکانسی از اپیسود ۴ سریال Off campus که Hannah به Garrett میگه:
«میخوام چیزهایی بهت بگم که شاید نیاز ببینی بخوای خودت رو جا من بذاری و من رو بفهمی، اما خواهشا این کارو نکن و فقط بهم گوش بده. سعی نکن من باشی. فقط تلاش کن کمکم کنی.»
من هم فقط نیاز به شنیده شدن دارم.
و ممنونم از اینکه من رو میشنوید و گاهی هم برام کامنت میگذارید.
یه زمانی فکر میکردم که قرار باستانشناس بشوم.
حدودای 2.5 سالگی. الان هم هر از گاهی من رو آشناها میبینند ازم میپرسند:
«یادت میاد میخواستی باستانشناس بشی؟»
واقعیتاش اینه که یادم میاد.
خیلی واضح و روشن.
مثل این که همین دیروز بوده باشه.
دختر دایی بنده، یه مجموعه کامل از کتاب و سیدیهای تن تن داشت که من کراش ویژهای روی این مجموعه داشتم.
هر موقع برای چند روز میرفتیم تهران، برای دیدن فامیلهای مادری، من با اصرار دنبال این بودم که با دختردایی بشینیم و چند قسمت از تن تن رو ببینیم.
دختردایی دیگر بنده که عاشق کتاب های تاریخی بود، یه مجموعه کامل از دایره المعارف های تاریخ نشر قدیانی را داشت.
با اینکه خواندن بلد نبودم اما چربزبانی کافی رو داشتم برای اینکه ازش بخوام تصاویر کتاب رو برای من هم توضیح بده. (و واقعن که خیلی بهش مدیونم، ایشون در عمیق شدن عشق من به کتاب ها نقش داشت.)
چرا باستان شناسی؟
چون مرموز و ماجراجویانه بود. چون میتونستم هم کارآگاه باشم (مثل تنتن) و هم چیزهایی رو کشف کنم که هیچ کس دیگری ازشون اطلاع ندارد.
چون میتونستم به گسترش شناخت آدمها از خودشون کمک کنم.
یکی از تصاویری که به وضوح یه یادم مونده تصویر کتیبه های سنگی چینی است.
فکرش رو بکن، میتونی زبان مردمی رو بخونی که هزاران سال پیش زندگی کردن و از تجربهی زندگی شون دارن برات میگن.
پدربزرگ من هر موقع من رو میدید، برام این سه پند رو تکرار میکرد.
تا نپرسند نگو. هر چی دیدی هیچی نگو. حرف بیهوده مزن.
خدابیامرز حتمن یه چیزی در من میدیده که فقط برای من این پندها رو تکرار میکرده.
پند نبودن که، «درس زندگی» بودن. اینقدر تکرار شده بودن در گوشم که بخشی از من شدن.
از بچگی عجول بودم.
عاشق سرعت از همه نوعش.
نیازه بگم که به نظر من تکنولوژی یعنی سرعت.
پول وسیله ی خرید سرعت هست.
تنها معادل شایستهی کلمهی «مدرن» کلمهی «سرعت» هست.
پس من هم، میخواستم معادل «سرعت» باشم.
تفکر من این بود که:
آدم ها از کسی که به سرعت کارشون رو با کیفیت راه بندازه بدشون نمیاد و تنها راهش هم همینه.
برای معروف شدن باید سریع باشی.
باستان شناسی میتونست به قلب و کنه نفوذ کنه اما نمیتونست «مدرن» باشه. نمیتونستم سریع باشه پس من هم ازش دست کشیدم.
دنبال یه چیز بودم که هم سریع باشه و هم به آدمها متصلم کنه.
دو گزینه وجود داشت: مهندسی و پزشکی
هر جوری فکر کردم به این نتیجه رسیدم که:
«هر گزینهی دیگهای که فکرشون رو بکنی به همین دو وصل میشن.»
اما کدوم میتونست حال آدمهارو به سرعت خوب کنه، به نحوی که نسبت به تو یه احساس «نیاز» رو در دلشون بکاره.
هیچ رشته ای توان چنین کاری رو نداشت به جز پزشکی.
واقعیت اینه که این رشته به مقدار زیادی نه به خاطر خودش، بلکه به خاطر تصویری که برای دیگران رسم میکنه، اینقدر طرفدار داره.
سکانسهایی از زندگیات هست که نمیخوای دوباره در ذهنت تکرار بشوند.
مثل اولین زمانی که دستت شکست و احساس دردی رو تحمل کردی که تا عمق وجودت رخنه کرد.
یا اولین باری که بدجور شکست خوردی، طوری که احساس کردی یه چیزی در درونت شکست. انگار که قلب و معدهات در هم فرو رفته باشند.
یا اولین باری که حرفهایی رو شنیدی یا رفتارهایی رو دیدی که احساس دوست نداشته شدن و دوست داشتنی نبودن رو در درونت کاشت.
چنین سکانس هایی کم نیستند، اما نقطهای در زندگی من بود که احساس کردم برای اولین بار در مسیر-جای- زمان درست قرار دارم و اون قبولی در سمپاد بود.
اما هیچ کس از بعد یه ماجرایی خبر نداره. هیچ کس نمیدونه که زندگی مثل یه labyrinth یا maze بزرگ هست، که با هر انتخاب، مسیرهایی که روبهروت قرار دارند تغییر میکنند و دیگر راه برگشتی به نقطه ی شروعت وجود نداره.

گذشته رو نمیشه تغییر داد اما میشه ازش درس گرفت.
من تغییر نکردهام. با اینکه «زمان» این همه زخم روی تمام بدنم کاشته، اما من همون آدم قبلی باقی موندهام با دو ویژگی ای که من رو نسبت به یه downfall دیگه آسیبپذیر میکنه:
یهدندگی و کمالگرایی
شاید فکر کنی تنها اعتیاد و سرطان و دیابت و فشار خون مرض هستن اما واقعیت اینه که «کمال گرایی» از همشون مریضتره.
هیچ دانشی به اندازه ی «دانش به خود» ارزشمند نیست اما تا زمانی که توانایی استفاده ازش رو ندارم چه فایده؟
روانم من رو به بازی گرفته. مثل مار زخمیای که وقتی آسیبپذیر شده به همه زخم میزنه و حمله میکنه، من هم توانایی برقراری ارتباطی که پایدار باشه رو ندارم یا اینکه درست تر بگم «از برقراری ارتباط و وابستگی عاطفی به دیگران» ترس دارم.

دانش تا زمانی که نتونی ازش استفاده کنی، هیچ سودی برای شخص شخیصات نخواهد داشت.
دانشجوی روانشناسیای که به زخم هایش هم پی برده، وضعش شاید خیلی بدتر از دیگرانی باشن که در وضعیت «انکار» نسبت به خود واقعی شان به سر میبرند.
هیچ کس دوست نداره واقعیت رو بشنوه، چون دردآوره.
دانش و شناخت در عین حال که مسلحت میکنه اما خلع سلاحتات هم میکنه.
هر بار که احساس میکنم به بن بست رسیدهام به کتابها پناه میبرم.
به خودم میگویم:
«میدونی شاید درستش این باشه که بری با کتاب ها زندگی کنی.»
یعنی یا در کتاب فروشی کار کنم یا ادبیات انگلیسی بخونم.

اما یه چیز همواره اذیتم میکنه.
اینکه بیشتر میخوام و به چیزی که دارم راضی نیستم.
یه حس دلآشوبگر که بنیادت رو زیر سوال میبرد.
راستش الان کم کم دارم میفهمم، که بنبستها نقش آلارم رو دارند.
مثل چراغ راهنما که بهت میگن الان باید توقف کنی و منتظر باشی تا نوبتت بشه.
چراغهای راهنمایی که نمیگذارند از x به y با یه خط صاف برسی، بلکه مجبورت میکنند گاهی دورهای قمری بزنی یا پرشهای ریسکدار انجام بدی.

الان ۱۴ مهر ۱۴۰۵ هست.
چهار سال دوره لیسانس رو گذراندهام و به تازگی هم فارغالتحصیل شدهام.
اما هنوز هم نمیدونم چی میخوام.
از این احساسم میترسم.
تلاش میکنم با بیشتر خوندن و جستجو در تلاش برای شناخت خودم باشم.
فکر نمیکنم بتونم از جستجو دست بکشم، اما مطمئن هم نیستم که بتونم از این مارپیچ افعیواری که در اون گیر کردم به این سادگی خلاص بشوم.
1405/07/14 - Tuesday - October 06, 2026 - 12 : 59 : 51 PM