سلام دوستان
اینم ترجمه ی پارت دوم کتاب انگلیسی a little princess
امیدوارم از خوندنش لذت ببرین🌺🌺

معدن الماس
و به همین ترتیب سه سال گذشت .
پدر سارا بیشتر برای اون نامه مینوشت و سارا هم در جواب ،نامه های کوچک پر از مهری براش میفرستاد .
یک روز یک نامه ی هیجان انگیز رسید . همه در مدرسه درباره ی این موضوع روز ها حرف میزدن.
آقا کرو نوشته بود :(دوست من ،درشمال هند معدن داره ، و ماه پیش کارگر های اون اونجا الماس پیدا کردن . در اونجا هزاران الماس وجود داره ،ولی خارج کردن اونها کار پر خرجیه.دوستم به کمک من نیاز داره . پس خانم کوچولو ،[این اسم ویژه ایه که آقای کرو روی سارا گذاشته ] من کل پولم رو توی معدن الماس دوستم میذارم،و یک روز من و تو قراره خیلی ثروتمند بشیم .)
سارا به پول علاقه مند نیست ،ولی داستان معدن الماس در هند هیجان انگیز بود . تقریبا همه برای سارا خوشحال بودن ،ولی البته لاوینیا نه.
اون گفت :(هاه!مادر من الماس داره . خیلی از مردم الماس دارن .چه چیزی درباره ی معدن الماس جالبه؟)
ارمنگارد گفت:(ولی توی اون معدن هزاران الماس وجود داره . شاید هم میلیون ها .)
لاوینیا خندید و گفت :(پس سارا موقع صبحانه میخواد الماس توی مو هاش بذاره ؟ یا اون الان پرنسس سارا هست؟)
صورت سارا قرمز شد . اون با عصبانیت به لاوینیا نگاه کرد . ولی اروم گفت :(بعضی ها منو پرنسس صدا میکنن . من اینو میدونم . ولی پرنسس ها عصبانی نمیشن یا با نامهربونی با کسی حرف نمیزنن ،پس من به تو چیزی نمیگم،لاوینیا.)
بعد ارمنگارد به سارا گفت :(به من،تو یک پرنسس هستی ،تو همیشه شبیه یک پرنسس هستی در لباس های قشنگت. )
سارا برای یه دختر دیگه پرنسس بود و اون هم بِکی بود.اون خدمتکار مدرسه ی خانم مینچین بود ،و اون فقط 14 سالش بود،ولی اون کل روز و گاهی نصف شب کار میکرد . اون وسایل رو به طبقه بالا و پایین حمل میکرد ، کل زمین رو تمیز میکرد،آتش درست میکرد ، و اون همیشه خسته ،گشنه و کثیف بود .
اون و سارا زندگی متفاوت داشتن . ولی یک روز سارا به اتاق خوابش رفت و اونجا بِکی،روی صندلی خوابیده بود . سارا گفت :(اِی طفلکی !)
بعد بکی چشمش رو باز کرد و به سارا نگاه کرد. یک دفعه بلند شد . اون گفت :(اوه خانم!من خیلی معذرت میخوام ،خانم! من فقط برای چند دقیقه روی صندلی نشستم و ... )
سارا گفت :(نترس)
اون لبخندی دوستانه به بکی زد (تو خسته بودی،فقط همین)
بکی پرسید :(آیا شما... آیا شما میرین به خانم مینچین خبر بدین؟)
اون شروع کرد به حرکت کردن به سمت در .
سارا گفت :(البته که نه ،لطفا جایی ندو . چند دقیقه بشین . بنظر خیلی خسته میای .)
بکی گفت :(اوه ،خانم،من نمیتونم ! شما خیلی مهربون هستین ،خانم ، ولی خانم مینچین...)
سارا گفت :(لطفا)اون دست بکی رو گرفت . (تو فقط یه دختر کوچولو هستی ،مثل من . بیا با هم دوست باشیم .)
و بنابراین بکی دوباره نشست ، و اون و سارا به زودی دوست شدن .البته هیچکس این قضیه رو نمی دونست . دختر های ثروتمند در مدرسه خانم مینچین با دختر های خدمتکار دوست نمیشدند و این برای بکی شگفت انگیز بود.
تقریبا هر روز اون و سارا همدیگه رو تو اتاق سارا ملاقات میکردن ،فقط برای پنج یا ده دقیقه . بکی همیشه گشنه اش بود ،سارا بار ها براش چیزهای خوبی برای خوردن میخرید . اونها مینشستن و حرف میزدن ، و بعضی
وقت ها سارا برای بکی داستان های خودشو تعریف میکرد . بکی خیلی دوستش داشت .
اون گفت:(اوه،خانم،شما خیلی زیبا تعریف میکنین!بعضی وقت ها داستان های شما رو بیشتر از چیزهایی که میخورم دوست دارم.)
و بعد با هم به اتاق سارا رفتن،بکی همیشه حالش بهتر بود -نه خیلی خسته و نه خیلی گشنه .
چند ماه بعد سارا یازدهمین تولدش رو گرفت.
بعد از ظهر درس ها به پایان رسیدن و در مدرسه مهمونی بزرگی برای همه ی دختر ها برگزار شد. خانم مینچین به خواهرش املیا گفت :(این مهمونی برای ما گرونه ،ولی برای مدرسه خوبه.)
در بعد از ظهر یه بازرس رفت به دیدن وکیل مدرسه خانم مینچین .اون به همراه خانم مینچین به دفترکار رفتن و در رو بستن . در اتاق بعد سر و صدای زیادی از مهمونی سارا میومد. همه در اون مهمونی خیلی خوشحال بودن.ولی در اتاق کار، خانم مینچین خوشحال نبود.اون به وکیل با عصبانیت نگاه کرد.
اون گفت :(چی داری میگی؟آقای کرو پول نداره؟معدن الماس چی؟)
وکیل گفت :(معدن الماسی وجود نداره .درسته،اونجا معدن هست ،ولی الماس توش نیست.)
خانم مینچین شروع کرد:(ولی دوست آقای کرو ...)
وکیل گفت :(دوست آقای کرو با کل پول آقای کرو یه جای دیگه رفت.رالف کرو بیمار شد
و تب کرد،و وقتی این رو شنید بدتر شد . یک هفته بعد مرد.)
خانم مینچین:(مرد!)
خانم مینچین فردا زد :(ولی دخترش چی پس؟و جشن تولد گرونش؟)
وکیل گفت:(سارا کرو دول نداره.حتی یک سنت،خانم مینچین.حتی یک سنت.)
خانم مینچین با عصبانیت گفت:(اون باید فورا از مدرسه من بره.اون باید همین بعد از ظهر بره!)
وکیل گفت:(کجا؟بیرون توی خیابون؟دختر یازده ساله ؟خانم مینچین ،نرفتن اون برای مدرسه شما خیلی خوبه.)
صورت خانم مینچین قرمز شد.
وکیل بلند شد و گفت:(شما نمیتونین اون رو بندازین تو خیابون. ولی ممکنه اون بتونه براتون کار کنه.)
وکیل رفت بیرون و خانم مینچین خواهرش املیا رو صدا کرد.
اون گفت:(فورا سارا کرو رو به اینجا بیار.)
دو دقیقه بعد سارا در لباس ابی جشن،مقابل خانم مینچین ایستاد.
خانم مینچین با لحنی سرد گفت:(تو لباس مشکی داری سارا؟)
سارا گفت :(اره ،خانم مینچین ،ولی خیلی کوچیکه.)
خانم مینچین گفت:(برو و فورا بپوشش،پدرت فوت کرده . معدن الماسی وجود نداشت و دوست پدرت با کل پول پدرت رفت یه جای دیگه.تو هیچ چیزی نداری.حتی یک سنت.من میخوام با تو مهربون باشم. تو میتونی تو خونه ی من باشی ولی تو الان باید خدمتکار بشی و برای نونت کار کنی.تو میتونی در طبقه بالا در اتاق خدمتکارها بخوابی،بعد از اتاق بِکی.)