
یکی از ریشههای آرامش، «امید» است. امیدوار بودن به آینده نسبت مستقیم با آرامش و شادی دارد. وقتی در دلت امید داری که اتفاقات خوبی برایت خواهد افتاد و سختیهای موجود بالاخره تمام خواهد شد، در حصاری از آرامش و امنیت ذهنی جای خواهی گرفت. این امید به آینده هم میتواند ریشه عقلانی و محاسباتی داشته باشد هم ریشه فطری و ذوقی.
تجربه نشان داده است آدمهای بدبین، آدمهایی که همهچیز را به فال بد میگیرند، آدمهایی که همیشه دلشان شور میزند که الان اتفاق بدی خواهد افتاد، آدمهایی که همیشه میگویند «تا سه نشه بازی نشه» و بهدنبال هر اتفاق بدشگون منتظر شماره بعدی هستند، این آدمها، همیشه مضطرب و بههم ریخته خواهند بود. از قضا همیشه هم برایشان بد میآید و کمتر با روی خوش دنیا ملاقات میکنند.
اما در عوض آدمهای خوشبین، آدمهای نیکاندیش، آدمهایی که برای خود و دیگران انتظارات خوب دارند، آدمهایی که از دل هر سختی دنبال یک نوید و بشارت هستند این آدمها شادتر، خوشاقبالتر و مطمئنتر هستند.
پس نیازی نیست همیشه سختیها را ببینید، آن را به زبان بیاورید و به آن ضریب بزنید. نیازی نیست همیشه دلواپس باشید که قرار است چه بلای دیگری سر من بیاید. نیازی نیست همیشه در حیاطِ گذشته قدم بزنید و صحنههای سیاه و پژمرده زندگیتان را مرور کنید. نیازی نیست صفحه گرفتاریهای زندگی را مکرر بازخوانی کنید و از آن یادداشت بردارید. بهتر آن است که فرصتها و نعمتها را مرور کنید. لحظههای خوشایند زندگی را پیش رویتان بگشایید و تفضلات و کرامتهای پیدرپی خدای مهربان در حق خودتان را به یاد بیاورید. تمرین کنید که شادیها را غنیمت بشمارید، به رخ بکشید و آن را توسعه بدهید. اگر از حالتان پرسیدند به جای بیان پاسخهای تلخ و یا ابراز بدبختی و گزارش دردها، از حال خوب خود سخن بگویید.
شاید این سخنی که میگویم قدری غیر قابل باور و یا شعاری به نظر بیاید اما برای یکبار هم که شده آن را در زندگیتان تجربه کنید تا اثر واقعیاش را مشاهده کنید:
حتی اگر شده به صورت مصنوعی از حال خوش خود گزارش دهید و به صورت نمایشی حالت آرامش و شادی به خود بگیرید تا از درون هم اتفاقات مثبت و متحولکنندهای برایتان رخ دهد. شاید برای همین است که به ما توصیه شده نعمتها و فرصتهای زندگیتان را روایت کنید تا فرصتهای بیشتر و نعمتهای فراوانتری نصیب حال شما شود.