ویرگول
ورودثبت نام
Mary
Maryاین صفحه جهت نوشتن نامه هاییست که ارسال نمیکنم.
Mary
Mary
خواندن ۲ دقیقه·۳ سال پیش

نامه به سمیرا ۹

سلام سمیرا عزیز، امروز یک جلسه داشتیم که از دست دادم هرچه فکر کردم چون حافظه ام در مورد قرارها خوب نیست باید مینوشتم اما ننوشته بودم، نمیدانم اشتباه من بود که فراموش کرده بودم یا واقعا در ذهنم بهت زنگ میزنیم برای فردا یا پس فردا درست بوده..

اهمیت این موضوع اینجاست که اولین بار نیست مرز بین اتفاق واقعی را با نیاز ببان نشده ای گم میکنم..

حتی دلیل مراجعه ام را نمیدانم، تجویز دکتر، اضطراب خارج از کنترل، خشم زیاد، افسردگی..

در برزخ بلاتکلیفی گم شدم، نمیتوانم حالم را خوب کنم..کار تنها چیزی است که من در کنارش خوبم، به صورت کلی حجم بالا کار، تعداد بالای تصمیمات، محبوبیت مدیریتی ام، روتین شفاف که جدا میشوم با آن از زندگی..

یک زمانی احساس ناکافی بودن در من نهادینه شد..همیشه در حال جنگیدن برای بهتر بودن و دیده شدن و تایید شدن بودم..

شاید از جایی که دیگه دنبالش نبودم همه چی تموم شد، بعضیا ولم کردن بعضیا فک کردن من بدم و بعضی چیزا برا همیشه تموم شد..با این حال خوش حالم از انتخابم برای خودم رو زندگی کردن.

هرچند تو این که خودم آگاهانت اینو انتخاب کردم یا برای جلب رضایت کس دیگه ای هنوز شک دارم..این چیزا برام مرز مبهمی رو به وجود میاره.. مرز بین این که تصمیمات من قصه ما رو تموم کرد یا خیانت ..

سوالات زیادی دارم در مورد خودم.. حدود هشت سال پیش نوشتن کتابی ‌رو شروع کردم و بخشی از ا‌ون کتاب تصورم از آیندم بود و الان میبینم که همون تصورم..

مرز بین اتفاقی بودن این ماجرا یا تصمیم ناخوداگاهم..یا شاید تصمیم خوداگاه بودنش و این عدم توانم در تشخیص این مرز برایم آزاردهنده است.

در فضایی مه آلود در جاده ای جنگلی خودم را تصور کردم‌ و با صدای هنگدرام یوگا کردم .. شاید این صبر در من برای رسیدن به سوالاتم با آگاهی به جسم و روحم ساده تر شد.

به امید دیدارت

خشمفراموشیتراپیستیوگامدیتیشن
۳
۱
Mary
Mary
این صفحه جهت نوشتن نامه هاییست که ارسال نمیکنم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید