طبق عادتش با پشت دستُ با ناخن‌های کجُ کولُ تَرَک خوردش، ضربه‌های ریز و پشت سر هم با ریتم مشخصُ همیشگی که عادتش بود،روی در به صدا در آورد. اگر دستش پر بود حتما صبر میکرد یکی در رو براش باز کنه .اما جز اون کیف چرم قهوه‌ای پر از کاغذ و مدارک که تقریبا هر روز صبح با خودش می‌برهُ میاره چیز دیگه‌ای همراهش نبود.
بعد از اینکه با ضربه‌هایی که به در زد به نوعی اعلام کرد کسی که پشت در هست،خودشه ،کلید رو که به سوییچش آویزونه، به قفلِ در انداختُ با کلی تلقُ تلوق چرخوندُ در رو باز کرد.
طبق عادت با کلی اِهنُّ اوهونُّ ، نفس نفس زدن که با صدای هوف هوف از دهن و دماغش بیرون می‌داد وارد خونه شد. البته اِهنُّ اوهونِّ اضافی جزو عاداتش بود که میتونست معانی مختلفی بسته به موقعیت داشته باشه.( مثلا اعصابم خورده ، شنگولم، خسته‌ام و الی آخر .)اینجوری هم نفس میگیره، هم توجه!
بلاخره اون هیکل پر، با شکم بزرگ و قد تقریبا متوسطش ،با کمی قوز ،و صورت ریز‌نقشُ ابرو‌ها‌ی خاکستری شلخته و سبیل پرپشت خاکستری با همون پیراهن دکمه دارُ آستین تا آرنج راه راه خاکی رنگ، و شلوار پارچه‌‌ای مشکی که با کمر‌بند زیر شکمش به زور نگه داشته بین قاب چهار‌چوب در ظاهر شد.
مثل اکثر اوقات اول با اون چشمای بادومی که گوشه‌اش به علت سنُ سالش که حالا ۶۵ ساله شده و طرز خندیدنش که چشماشو جمع میکنه چروک های عمیقی افتاده، زیر چشمی یه نگاه انداخت ببینه کی هستُ ،کی نیست. اگه یکی بهش لبخند میزد یا با روی باز ازش استقبال میکرد تازه گل از گلش می‌شکفت .ابروهاشو به همراه یه لبخند جانانه به پهنای صورتش تقدیممون میکرد،که تمام ابهتش رو کنار میزد.
اما امروز از اون روزا نیست ، سگرمه‌هاش تو همه.تا اومد همون جور که یکم روی پای چپش لنگ میزد (بخاطر پیوند عضله‌ای که چند سال پیش از ساق به پاشنه‌ی پای چپش که توی بچگی بر اثر سوختگی که داخل تنور افتاده )رفت ته حال نشست. روی مبلِ تکی کنار در اتاقش .همون جای همیشگیش . انگار این مبل ۴دانگ به نامش خورده فقط اونجا میشینه. با بی حوصلگی دستشو به سرُ صورتش کشید . سیبیل پرپشتشو یکم مرتب کرد.دست چپشو تکیه داد به دسته‌ی مبلُ دست راستشو گذاشت روی زانوی پای راستش که حالا گذاشته روی اون‌یکی پاش و درگیر افکارش شد.
مامان که توی اشپزخونه سرگرم آشپزیه تازه متوجه حضورش شد: اا «اومدی … کی اومدی نفهمیدم!؟»
آقا بدون اینکه جوابی بده ، بدون هیچ مقدمه‌ای دوباره شروع کرد به قیلُ قال کردن. ..
رفتم دارایی فلانی فلان چیزو گفت … پدرسوخته‌ها چقدر سر دووندن منو… آخر هم فلان قدر پول دادم به فلانی … آدم خیلی خوبیه … دلش سوخت براش تعریف کردم… گفت کارتو راه میندازم…بهم گفت معلومه آدم خوبی هستی …(نیاز به توجه)
بعد رفتم شهرداری …گفتم برای فلان مسئله از شریکم شکایت کردم … باید مامور بفرستن ساختمونو بررسی کنن … بی شرفا گفتن باید فلانُ بیسار کنی…همون‌جا زنگ زدم به این فلانی وکیله که بهش پول دادم … قضیه رو بهش گفتم . گفت… نگران نباش … این شریکت نمیتونه غلطی بکنهُ …
بعد از روی مبل خزیدُ نشست روی زمین. کیف چرمشو برداشتُ کلی کاغذُ مدارک پخش کرد دورُ برش.شروع کرد قرار داد مستاجر مغازه رو بلند خوندن که مشورتُ تایید بگیره… من که سر در نمیارم! اما مامانو بچه‌ها که بیشتر تو جریان هستن درگیر حرفاش میشن.
بعد از کلی حرف زدن . مامان میگه: «تو چرا هی به همه پول میدی برات کاری کنن ؟! »
آقا هم اعصابش به هم‌میریزهُ لرزش دستش که از پارکینسونه شدید‌تر میشه .با فریاد میگه: «زن تو به این کارا چکار داری نشستی توی خونه نمیدونی پول ندی کسی کاری برات نمیکنه … من اگه کَسُ کار داشتم وکیل می‌گرفتم!؟ اون از برادرای فلان شده‌ام … اون از خواهرای فلان شده‌ام …خانواده توام که …»خلاصه سیل فحشُ دری وری از دهنش سرازیر میشه .
مامان هم دستُ پاشو گم میکنه ، میگه :«من دلم برات می‌سوزه میگم پولتُ به باد نده . وکیله برات کاری نمیکنه و …»
تهش آقا تمام سعیشو میکنه به فحش دادنش خاتمه بده و ادامه بحث رو دست بگیره.
بچه‌ها بهش میگن مراقب شریکُ ، وکیلُ… باشه . و بهش امید میدن که درست میشه…
زمزمه کنان انگار به خودش جواب میده : «اره … اون که نمیتونه غلطی کنه و …»
مشخصه این‌ها چیزی نیست که میخواد بشنوه!
بار سنگین مسئولیت داره ذره ذره روحشو می‌خوره. ترس، دلهره‌ی آینده ، تنهایی… کینه‌ی آدم‌های گذشته …
کسی متوجه نیست که دلیل این همه پرخاشگری ، ترسُ تنهاییه.اون میخواد حرف بزنه و حمایت بشه. نه اینکه نصیحت بشنوه!
مثل همیشه با عصبانیت کاغذ‌هاشو جمع میکنهُ میزاره تو کیفشُ از جاش بلند میشه میره .توی اتاقشو در هم پیش میکنه. بلافاصله به یکی زنگ میزنه. اول یه سلامُ علیک با لحن متلک نثار مخاطبش میکنهُ بعد هر چی به ما گفته رو به اون میگه . از لابلای حرفاش معلومه همون وکیلشه...
پروین داننده
.
