هنوز هم گاهی دلم می‌گیرد،
هنوز هم گاهی مثل ابر بهار گریه می‌کنم،
هنوز هم دلم تنگ می‌شود،
هنوز هم گاهی می‌ترسم.
و البته …
هنوز هم ، هرچند کمتر، اما می‌خندم
هنوز گرمای خورشید اول صبح حالم را بهتر می‌کند ،
هنوز هم سکوت شب روحم را سبک‌تر می‌کند،
هنوز هم چراغ را که روشن می‌کنم، آن شبحِ توی تاریکی چیزی جز لباسِ آویزان به چوب لباسیِ گوشه‌ی اتاق نیست.
پروین داننده
