مارمولک

عروسک کجو کوله‌ی زوار در رفته‌اش رو که کنارش افتاده برمی‌داره ، زیر بغلش می‌ذاره طوری که مطمعن باشه نمی‌افته . از اتاق پذیرایی که پر از همهمه‌ی مهمون‌هاست خارج میشه و راه می‌افته.

هیچ کسی حتی مامان هم متوجه رفتنش نمی‌شه.

به حال که می‌رسه ، خواهرش رو می‌بینه با سینی چایی، که از کنارش رد می‌شه، عمو داره کنار در ورودی با تلفنش حرف می‌زنه و اصلا متوجه اون نیست.

توی مسیر سعی می‌کنه پاهای لاغر و کوچیکش رو فقط روی گل‌های

شاه‌عباسی فرش بذاره و دونه دونه از روشون رد می‌شه تا می‌رسه به اتاق تَهی.

دستگیره‌ی رنگ و رو رفته‌ی طلایی رو با دستای نحیفش می‌گیره ، با سنگینیه وزن بدنش دستگیره رو پایین می‌کشه و از میون در‌های چوبیه قهوه‌ای با شیشه‌ها‌ی ۶ ضلعی سبز و نارنجی روی هر در ، که از یه تیغه به تیغه‌ی بعدیه خونه ،کنار هم ردیف شدن ، رد می‌شه.

توی اتاق هیچ کسی غیر از خودش نیست. در رو پشت سرش می‌بنده.

این بار با قدم‌های منظم ،درست از روی شیار‌های کنار فرش زرشکی که‌کف اتاق پهنه رد می‌شه .

به ته اتاق می‌رسه که سمت چپش در آهنی با شیشه‌های بزرگ بین اتاق و حیاط خلوت حریم گذاشته.

پرده‌ی توری رو‌کنار میزنه و خودش رو به زحمت زیر پرده جا میده، در رو باز می‌کنه،پاهاش رو توی دمپایی‌های بزرگی که روی اولین پله کنار هم‌جفت شده می‌ذاره.

تقریبا یک وجب از دمپایی از پشت پاهاش خالی مونده.

هنوز دیوار سیمانی و کف حیاط از شست و شوی قبل از مهمونی بوی خاک نمدار میده.

یه گوشه‌ از پله که کمی خشک‌تر شده رو پیدا می‌کنه، آروم می‌شینه، و از پایین تا بالای دیوار رو با دقت نگاه می‌کنه.

چند دقیقه‌ای میگذره…

اره…یه دونه با سرعت از روی دیوار رد شد!اما زیادی بزرگه.اینارو دوست نداره.

همینطور که با عروسکش وارد نقش مادر و فرزندی شده و همون دیالوگ‌های همیشگی رو زیر لب تکرار می‌کنه ، چشمش به گوشه‌ی حیاط می‌افته.

عروسکش رو کنار می‌ذاره ، نزدیک‌تر می‌ره.

درسته ، این یکی یه بچه‌مارمولکه.

انگار خیلی جون نداره، به پشت افتاده ، انگشت اشاره‌اش رو آروم سمت شکم مارمولک میبره و نازش می‌کنه، چقدر نرمه! درست مثل پوست نوزاد!

مطمعن میشه مارمولک قرار نیست فرار کنه ، آروم روی کف دستش می‌ذاره، نزدیک صورتش میاره و شروع می‌کنه به نوازش کردن دست‌های کوچیک و چهار انگشتیش…

خیلی کوچیکه ،دوستش داره.کف دست و پاش رو ناز می‌کنه. دوباره نزدیک صورتش میاره و این‌بار بچه‌مارمولک رو آروم می‌بوسه!

با خودش فکر می‌کنه:مامان و آقا چرا می‌گن مارمولک‌ها خطر‌ناکن!؟

اما خیلی زود فکرش پراکنده می‌شه و طبق معمول ادامه‌ی بازی رو با بچه‌‌مارمولکِ کم جونِ روی کف دستش ادامه میده…

پروین داننده