قطار

روی صندلیِ زردِ تهِ سکو نشستم.

صدای همهمه‌ی مسافرا، به‌محض باز شدن درِ قطار، ایستگاه رو پر می‌کنه.

لوکوموتیوران درهای قطار رو می‌بنده و قطار با سرعت از ایستگاه خارج می‌شه.

صدای جمعیتی که از سکو دور می‌شن هم، لابه‌لای صدای حرکت قطار روی ریل، کم‌کم محو می‌شه.

با اومدن و رفتن هر قطار، باد نسبتاً شدیدی می‌وزه و موهای باز روی شونه‌هام رو مثل گردباد به هم می‌پیچونه.

به آدمایی که میان و می‌رن نگاه می‌کنم.

ذهنم ماشین‌حسابی شده که، بدون نیاز به هیچ انگشتی، مدام در حال محاسبه‌ست…

محاسبه‌ی تعداد آدمایی که میان و می‌رن.

محاسبه‌ی هر چیزی که اتفاق می‌افته.

محاسبه‌ی تعداد نفس‌هام،

یا ثانیه‌هایی که همین حالا ازشون عبور می‌کنم…

و دوباره، ایستگاه از قطار و آدما خالی می‌شه.

انگار افکار درهم‌وبرهمِ توی سر من هم، لابه‌لای جمعیت گم می‌شن.

قطار سوم رسید.

خلوت‌تر از قبلی‌هاست.

از روی صندلیِ زرد بلند می‌شم.

از بین جمعیتی که گاهی محکم بهم برخورد می‌کنن، وارد قطار می‌شم.

قطار حرکت می‌کنه.

حالا ایستگاه از من هم خالی شده.

پروین داننده