روی تاب آهنی که آقام همین جلوی حیاط درست کرده بود نشستم. رو به روم درخت کاجی هست که توی این چند سال کم کم قد کشیده و شاخه و برگاش به هر طرف رو به آسمون قنوت کردن .
کوه درفک ، سرسبز از درختایی که پوشوندنش ،ته قاب عکس رو بروم ذره ذره زیر مه و ابر دفن می‌شه .
با صدای هو هوی باد که علفای هرز کف زمین و برگای درختا رو فوت می‌کنه ، صدایی شبیه جارو کردن رفته گری که توی سکوت نیمه شب جاروش رو کف آسفالت کوچه و خیابونای خلوت می‌کشه ، صدای خش خش همه جا پخش می‌شه.
کفشام رو یه گوشه می‌اندازمو نوک پنجه‌ام رو روی زمین و سنگ ریزه‌های زیر پام می‌ذارم.
تاتی تاتی خودمو روی تاب به عقب می‌برم، تا جایی که دیگه پاهام قدرت عقب رفتن نداشته باشن.
جام رو روی صندلی محکم می‌کنم ، توی دلم تا سه می‌شمرم و پنجه‌ام رو از زمین جدا می‌کنم .
من روی تاب معلق بین زمین و هوا به جلو و عقب تاب می‌خورم . با هر رفت و آمد چند قدم به قاب عکس رو بروم نزدیک و دور می‌شم …صدای ناله‌ی لولای زنگ زده‌ی میله‌ی بالای سرم که زنجیر‌های تاب قدیمی بهش وصله شروع می‌شه . با ریتم مشخصی لابه‌لای افکارم چنگ می‌اندازه و از هم می‌شکافه…
درست مثل صدای شیپوری که سرود مرگ رو تمرین می‌کنه…
پروین داننده
۶ خرداد ۱۴۰۴
