«الووو…»
«می‌خوام با یکی حرف بزنم. الووو…»
«کسی اونطرف خط نیست!؟»
…صدای بوق ممتد…
گوشی رو از گوشش دور میکنه، می‌گیره جلوی دهنش…
یه نگاه به اطرافش میکنه، جز خودش و چهار‌دیواری خونه‌اش هیچ کسی اون جا نیست.
گوشی رو به دهنش نزدیک‌تر میکنه… یکم شونه‌هاشو جمع میکنه و با صدای خیلی آروم شروع میکنه به حرف زدن…:«الووو…سلام …دلم می‌خواد حرف بزنم…»
صدای بوق ممتد…
هیچ کسی اون طرف خط نیست!
گوشی رو می‌ذاره ... می‌ره سمت چوب لباسی، بارونیش رو برمی‌داره، می‌ندازه روی دوشش، کلید رو از روی میخی که به دیوار کوبیده برمی‌داره و می‌ذاره توی جیب شلوارش…دستش رو می‌ذاره روی دستگیره‌ی در و بازش میکنه، برمی‌گرده و یه نگاه به تلفن روی میز می‌ندازه ، آروم در رو می‌بنده…
… پاش که به خیابون رسید، همه بودن!
شاطر مشغول پخت نون بود و چند کلمه‌ای با هر کسی رد و بدل می‌کرد . بوی نون تازه به مشامش می‌رسه . اونطرف‌تر زن جوونی قربون صدقه‌ی سگش می‌ره و سگ گهگاه بهش نگاه میکنه و دوباره مشغول بازیگوشی می‌شه ،صدای پارس کردن سگ رو می‌شنوه. پسر بچه‌ها با هم دعوا و بازی می‌کنن ، پیر مردی هم جلوی در مغازه‌اش به گربه‌ها غذا می‌ده….
به خودش اومد … صدای پرنده‌ها از بین شاخه‌ی درخت‌ها توی گوشش پیچید، وزش باد رو روی پوست صورتش حس کرد…
مرد جوونی از کنارش رد شد و محکم بهش برخورد کرد ، برگشت و محترمانه عذر خواهی کرد… و او جواب داد: «اشکالی نداره آقا….»
بلاخره یکی دو کلمه حرف زد …
مهم نیست با کی .
۲۲ مهر ۱۴۰۴
پروین داننده
