
گاهی زندگی طوری یقهتو میگیره که از شدت غم دچار خفقان میشی.
انگار غم شبیه به یه آدم قوی هیکل شده و طناب ضخیمی به پاهات بسته و با تمام زورش تو رو با خودش توی لجنزار فرسودگی میکشونه!
اولش به همه چیز و همه کس چنگ میزنی که باهاش نری!
اما گاهی به جایی میرسی که دیگه قدرت مقاومت نداری.
اونجایی که به سرت میزنه تسلیم بشی.
اونجایی که تا گلو توی غم فرو رفتی…
همون جایی که با صدای خفه شده توی گلوت ، که به گوش هیچ کسی جز خودت نمیرسه ، فریاد میزنی…
فریادی که نمیخوای کسی بشنوه ؛
فقط میخوای صدات رو به گوش صاحبش برسونی .
و قلبت فریاد میزنه:
« ای مطرب بگو که جهان شد به کام من!»
پروین داننده