یه روزایی تنهایی یه‌جوری بغلت می‌کنه که حس می‌کنی دست‌وپات بهش زنجیر شده…
روزایی که یه بغض سنگین محکم دستشو دور گلوت انداخته و اون‌قدر فشار می‌ده تا مطمئن بشه روحتو کشته.
روزایی که اون‌قدر خوشحالی که می‌خوای هر چی توی قلبته با شوق تعریف کنی، ولی هیچ‌کسی نیست و مجبوری شوقتو توی قلبت چال کنی.
روزایی که می‌فهمی یه مدته تنهایی و حرفای آدما، جز چند تا جمله‌ی ساده واسه دلگرمیت، چیز دیگه‌ای نبوده… و خودتی و خودت.
حداقل این خوبه که هنوز خودت کنار خودت ایستادی.
پروین داننده
