مهمونیُ ، عیددیدنی خونهی ننجون(ننهجون) و باباجون- اشارههایی به دایی سیدحسین-زنداییطاهره-داییسیدحبیب(سال ۱۳۴۹ من چهارده سالمه)
سالی یکی دوبار میریم خونهی ننجونُ باباجون.خونشون سپهِ غربیه.(خیابان امام خمینی فعلی که اون زمان به اسم سپه،باغ شاه و مریضخانه معروف بود).
امروزم یکُم عیده. از هیجانِ مهمونیُ، عید دیدنیُ، عیدی گرفتن دیشب خوابمون نمیرفت… امروز صبم سال تحویل شد.
الان هم هممون آماده شدیم. لباس عیدای جدیدمون که منو باباُ مامان مثل هر سال خودمون سه تایی رفتیم بازار برای خودمونُ بقیه بچهها خریدیم رو پوشیدیم. لباس منو مامان یه شکلُ یه رنگه ، بلیز زرشکیه که با شلوار پارچهای مشکی میپوشیم.مامان چادر کیفیُ کفش چرمیشم پوشیده.مامان دو روز قبل از عید مثل هر سال موهاشُ، ناخناشُ، کف دستُ پاشو حنا گذاشته.بابا هم کتشلوار پارسالشو پوشیده ، پسرا همهمه کتشلوارای ارزونی که بابا براشون خریده بودُ پوشیدن. منو اختر موی چتری و تا شونمون باز گذاشتیم. ناصر هم بلیز شلوار و موهای یه ور به سمت چپ صورتش، اکرم هم همون جور با موهای فرفری، اینپا اونپا میکنه زودتر بریم…
منتظریم بابا تاکسی بگیره بریم هفتچنار تا ازونجا هم یه تاکسی دیگه بگیریم بریم خیابون سپه.
…
رسیدیم دم درشون. درشون چوبی و رنگش مغز پستهاییه.بابا زنگشونو زد. ( از این زنگهای قدیمی).مثل همیشه داییسیدحسین (شوهر زندایی طاهرهست،خیلی قد بلنده، لاغر،خوشقیافه،پوستسبزه،موهای مشکی پرپشت،که جلوشو به بالا پف میده(فوکول)، چشم روشن و عسلی،همیشه کتُ شلوار خاکی رنگ میپوشه و پیراهن سفید یا آبی روشن زیرش، خوش اخلاق، خیلی آروم و معدبه، ننجون زن دوم بابا جون بود و دایی سید نعمت از زن اول بود. اما دایی سید حسین بعد از اقلیمه مامان من و فاطمه دختر دوم ننجون بدنیا میاد. بعدشم دایی سید حبیب بدنیا اومده)اومدُ درُ برامون باز کرد…
داییسیدحسین:بهبه …سلااام…خیلی خوشاومدین…بفرمایید …بفرمایید…
بابا: سلام سیدحسین.. خوبین؟سال نوتون مبارک…
مامان پشت بند بابا: سلام داداش… احوالت چطوره؟ خوبی؟ سال نوت مبارک باشه…
دایی: خوبم شکر… سال نو شمام مبارک باشه…صد سال به این سالها زیر سایهی امیرالمومنین…
بعد از باباُ مامان ،یکییکی میریم تو خونه…
داییسیدحسین به دونه دونهی ما بچهها نگاه میکنه… بهمون دست میده ُ با سه تا یا چهارتا دوطرف صورت هممونو میبوسه…و بهمون میگه: دایی خوشاومدی … صفا آوردی … برو تو مهمون خونه…ننجونُ باباجون اونجان…
داستان ادامه دارد…
۳ فروردین ۱۴۰۴
پروین داننده