


کوبیدهی آبگوشت_رادیوی بابا_تلویزیونِ شاوب لورنسِ فاطمه خانم همسایه روبرویی(دور و بر سال۱۳۴۸-۱۳۴۹ خورشیدی)
روزها خوب میگذره ...
بابا زخمش جوش خوردهُ بهتر شده.اما هنوز نمیتونه خیلی کار کنه .
شَری (شهربانو بابایی)تقریباً هر روز میاد خونمونُ با هم یه قُل دو قُل بازی میکنیم. (بعضی وقتا راحله،ُ (فاطمهُ ،منیر دخترای عزرا خانم)و شفیقه هم میان) .
بیشتر وقتا هم مامانِ شَری (فاطمه خانم)برامون غذا میفرسته . یه موقعهایی شَری با یه کاسه کوبیده آبگوشت میادُ دو تایی میخوریمُ ،حرف میزنیمُ ،بازی میکنیم( ۵۶ سال بعد زیور میگه :هنوز مزهی اون آبگوشته زیر زبونمه).
آخه بابای شَری توی بیمارستان رضا پهلوی آشپزِ ،هر روز با خودش غذا میاره . چون غذاها زیاده مامانِ شَری برای ما هم میفرسته.مامان هم ظرفشونو با ماست یا اشکنهای چیزی پُر میکنه و پس میده.
بابا هم یه رادیوی کوچیک داره ،پنشمبه (پنجشنبه )شبا یه برنامه پخش میشه، آقای راشد ( ظاهرا یه مجتهد بوده که در مورد مسائل و احکام دینی حرف میزده.)بابا با جدیت دنبالش میکنه .وقتی پخش میشه هیچ کسی حق نداره جیکش(صداش) در بیاد . اما دیشب منو اختر افتاده بودیم به خنده . بند هم نمیومد. بابا هی سرمون داد میزد تا ساکت بشیم ،بیشتر خندمون میگرفت . من قهقهه میزدم. بعد با اختر میرفتیم زیر لحاف با صدای بلند میخندیدیم. بابا هم عصبانی شد بلند شد ، برای اینکه ازمون زهر چشم بگیره کمربندشو کشید بیرون از کمر شلوارشُ شروع کرد از روی لحاف ما رو زدن .اما لحاف باعث میشد دردمون نگیره. دیگه به زور هم که شد ،به ریز ریز خندیدن افتادیم. بابا هم رفت نشست پای رادیو. یکی دو ساعت بعدش هم همگی خوابیدیم.
امروز هم فاطمه خانم ( یکی از همسایههای روبروییُ دوست مامانه خیاط ماهریه، مامان بهش شیرُ ماست میده، در عوض اونم برای ما خیاطی میکنه)طبق معمولِ هر جمعه اومدُ اخترُ از مامان تحویل گرفت ،برد خونشون، تا حمومش کنه.( خودمون هم هفتهای یه بارمیریم حموم عمومی سرچهارراه چون حموم نداریم.) منو، مامانُ، ناصرُ اکرم هم یکم بعد میریم خونشون از تلویزیونشون (تلویزیون چوبی، دردار و پایه دار که بهش شاوبلورنس میگفتن که یه برند آمریکایی بود)جشن دوهزارُ پانصدسالهی شاهنشاهی رو ببینیم.
فاطمه خانم جوونهُ، مهربونُ ،خوشگل، اما شوهرش پیرهُ پولدار . فاطمه خانم زن دومشه. تقریبا هر چی اونا دارن ما نداریم. پیکان ،ُ دو سه تا خونهُ ،تلویزیونُ… اما ما تقریبا هیچ کدوم از اینارو نداریم!
امروز که رفتیم خونشونُ جشن دو هزارُ پانصدسالهی شاهنشاهی رو دیدیم ،خیلی خوشم اومد …با اخترُ ،اشرفُ(با اشرف دوستم و با هم کلاس خیاطی میریم.)،فریدهُ، فریباُ اکرم ،دخترای فاطمه خانم چهار زانو نزدیک تلویزیون نشستیم .ملکه فرح و محمدرضا شاه پهلوی کنار هم راه میرفتن… سردمدارهای خارجی بودن که با کالسکهُ اسب وارد میشدن… تمام هوشُ حواسم به مراسم شاهنشاهی بود که از تلویزیون سیاهُ سفیدشون پخش میشد . خیلی هیجانزده شدم…
وقتی از خونشون برگشتیم هر چی دیده بودمو به ممدُ ،ابرامُ ،اِسی تعریف کردم . مامان هم همشو برای بابا تعریف کرد.
…
شبه …همه خوابیدن …من خوابم نمیبره …همش به این فکر میکنم که خوشبهحال فاطمهخانماینا …چقدر وضعشون خوبه . اونا تلویزیون دارن اما ما نداریم…
۲۹ اسفند ۱۴۰۳
پروین داننده