رفتُ آمد حسن و محمد پسرای عمه زهرا تا یکی دو سال بعد از نشون کردن-گرفتن مچ محمد- چقولیه من از حسن به بابا (بین سال۱۳۴۵تا ۱۳۴۷)
بعد از نشون کردن من رفتُ آمد حسنُ محمد به خونمون بیشتر شد.
هر دوشون خوشقیافه بودن. من چیزی از عروسی کردن حالیم نبود. اما یکم بزرگتر که شدم( ۱۲ سالگی)بگی نگی از قیافهی حسن خوشم میومد. حسن سبزه بود ، با چشمای مشکی، و قد بلند، لباساشون تمیزتر از ممدُ ابرام ما بود.
گاهی محمد میومد خونمونُ ناهارُ شام میموند. شب هم میخوابید.در طول روز هم با حرف زدنو خوشُ بش کردن با ممدُ ، ابرامُ ، اِسی سرشُ گرم میکرد.
اما دفعه پیش که اومده بود ، بابام مچشو گرفت.
ما یه صندوق چوبی که یه چفت بزرگ بهشه داریم .بابا پولارو توی اون نگه میداره. صندوقُ گذاشته توی یه تورفتگی گوشه اتاق که با خشتُ آجر ساخته. جلوش هم یه پرده گلدار آویزون کردیم که صندوق جلوی دید نباشه.لباسامونم همونجا جا میزاریم( بابا سواد نداره بخاطر همین پولارو توی بانک نمیزاره.)
یه روز که محمدِ عمه اومد. مامان دیده بود تا محمد چشم بقیه رو دور میبینه هی توی اتاق میپلکه. وقتی محمد رفت یکی دو روز بعدش که بابا خواست از صندوق پول برداره دید ، پولا بهم ریختهُ ،کم شده. تا به مامانو ممد اینا گفت ، مامان تازه دوزاریش افتاد کار محمدِ عمه زهراست.
چند وقت پیش که دوباره محمدِ عمه اومد هیچ کسی چیزی به روش نیاورد اما از قیافههامون روشن بود چارچشمی میپاییمش. یه ساعت بعدشم چند تا مردُ زن غریبه خیلی شاکی اومدن دنبالش دم خونهی ما. تا بابا به خودش بیاد ببینه چی شده محمدِ عمه خودش باهاشون زد بیرونُ غیب شد. ( احتمالا نمیخواسته ما چیزی بفهمیم)
تا امروز که دو هفته گذشته سرُ کله محمد پیدا نشده.
اما بدتر از اون اومدنِ وقتُ بیوقتِ حسن بود.
(من که نزدیک ۱۳ سالم میشه ،بابا گاوداری رو میبره تو یه مزرعه( گاوداری جدید) سمت محله قلعهمرغی … بعد در موردش توضیح میدم.)
تقریبا هر روز همه میرن گاوداری جدیدمون توی قلعه مرغی. بیشتر روزا من تا ظهر اخترُ ،اکرمُ، ناصرُ نگه میداشتم .
اما این روزا عجیب این حسنِ عمه زود به زود اونم دقیقا وقتی کسی خونه نیست میومد. زیادم دورُ برم میپلکید. اون روز هم همینجور بود. یکی دو ساعت بعد از رفتن بابااینا حسن اومد. هر جا میرفتم دنبالم میومد. دلشوره گرفته بودم…هی سوال میپرسید…
حسن : اقدس مامانت نیست؟
من : نه
حسن : بابات چی؟
من: نه ، اما الان میاد…(الکی گفتم که بترسه نکنه دست درازی کنه.)
دستِ بر قضا همون موقع بابا در دکّونُ باز کردُ اومد تو.
بابا با صدای بلند : اقدس …کجایی؟
صدای بابا رو که شنیدم انگار آب سرد ریختن روی دلم که داشت از اضطراب میسوخت…
حسنُ همون جا تو اتاق گذاشتمُ دویدیم از درگاهی اتاق رد شدم رفتم تو دکّون ( بابا یه دریچه وسط دیوار که با خشتُ آجره درست کرده بود .که از دکّون بریم توی اتاق)
من: سلام بابا
بابا : سلام، کسی اومده؟
من : اره حسن اومده…همین که اینو میگفتم به بابا اشاره کردم گوششو بیاره نزدیکم…
بابا همینجور که داشت شلوارشو عوض میکردُ زیر شلواریشو( سفید با راه راههای آبی) میپوشید . یکم خم شد که قدم به گوشش برسه…
من دستمو گرفتم جلوی دهنمو گوش باباُ یواشکی گفتم: بابا حسن اومده همش هر جا میرم میاد… این حسنم مثل داداشش محمد هیزه!
اینو که گفتم بابا انگار برق از سه فازش پرید… یه سری تکون دادُ آروم گفت: ااا… اهاااان … وایستا الان نشونش میدم…
تو همین حین حسنم از اتاق اومد بیرونُ با بابا سلامُ علیک کرد.
حسن: سلام دایی
بابا : (با کنایه ) سلام حسن ، چه خبر ، از اینورا!؟ کاری داشتی اومدی!؟
حسن که از ترس کم مونده بود خودشو خیس کنه گفت: نه دایی مامانم گفت بیام یه سری بزنم...
بابا: آهان… خب بزار منم شلوارمو بپوشم باهات بیام خواهرمو ببینم...
همین که بابا اینارو میگفت ، حسن سر تکون دادُ ، آب دهنشو قورت دادُ گفت : باشه دایی من بیرون وایمیستم شما بیا…زودم از در دکّون زد بیرون…
بابا: باشه الان میام…
بابا هم سریع شلوار بیرونشو پوشیدُ از در دکّون بیرون زد… اما دید ای دل غافل جا ترهُ بچه نیست … حسن هم مثل داداشش محمد جیم فنگ زده بود.
بابا که دید این حسن در رفته… پشت بندش سوار دوچرخهاش شدُ رفت سمت شهریار ،خونهی عمهُ …اون طور که خودش بعدا تعریف کرد ،هم داستان دست کجی محمدُ گفته بود هم هیزیِ حسن.
بعدشم که برگشت ،یک بار برای همیشه ارتباطشو با خواهرش قطع کرد. و ما دیگه هیچ وقت نه عمهُ پسراشو دیدیم نه حرفی ازشون شنیدیم.( حتی وقتی بعدها بابا هم مُرد عمه نه فهمید نه سر خاکش اومد.)
اینطور شد که اولین خواستگاریُ نشون شدنم، دود شد رفت هوا.
۱ فروردین ۱۴۰۴
پروین داننده