

باباُ، رَم کردنِ گاو
روزا خوب میگذشت …
تا اینکه امروز صبح طبق هر روز مامان شروع کرد شیر پختن که ماستش کنهُ و همزمان نشست روی چهارپایه چوبیُ اکرمو شیر میداد. منم کارای دیگه رو انجام میدادم.
بابا رفت پیش حاجقاسم( کوچه ۲۱ پشت خونمون، بقالی دارن. از ما شیرُ ماست میخَرَن و تو مغازه میفروشن. )شیرُ ماستهارو تحویل داد ، اومد.
ممدُ ، ابرام پشت خونه به گاوا میرسیدن . بابا که برگشت رفت پیششون…
چند دییقه(دقیقه) بعد صدای داد و بیداد ممدُ ابرام از طویله بلند شد. لابلای این همهمه صدای ماااا ماااای وحشیانهی یه گاو هم میومد . منو مامان دو دستی زدیم توی سرمونُ ، مامان اکرمو گذاشت زمینُ دویدیم سمتِ طویله .
وحشتناک بود. یکی از گاوا که شاخ بزرگی هم داشت ،رَم کرده بودُ به بابا حملهور شده بود. بابا حیوونی زبونش بند اومده بود. ممدُ ابرام هی میخواستن گاوُ آروم کنن بابا فرار کنه ولی بیشتر رَم میکرد. یهو بابا رو با شاخش گیر انداختو کوبیدش به دیوارِ آخُر( طویله).
بابا از ترس رنگش مثل گچ شد. زبونش بند اومد.منو مامان فقط میزدیم توی سرمونُ داد میزدیم یاابوالفضل …مامان داد میزد :الان میکُشتش ممد یه کاری کن…
گاو یه بار دیگه اومد عقبُ دوباره حمله کرد به بابا… صدای آخ گفتن بابا توی گوش هممون پیچیدُ یه لحظه بعد از پهلوش خون سرازیر شدُ بابا همون جا پخش زمین شد…
ممدُ ابرام بزور طناب انداختن گردن گاوُ با هوووووش هووووش کردن سعی کردن آرومش کنن. به زور از بابا دورش کردن. ابرامُ اِسی رفتن جلو دیدن گاو با شاخش پهلوی بابا رو پاره کرده.
رنگ به روی بابا نمونده بود.ابرامُ ممد کِشون کِشون کشیدنش تا اتاقُ. بعد ممد دویید توی خیابونُ یه ماشین ( پیکان)گرفت. بعدشم برگشتو با ابرام زیر بغل بابا رو گرفتنُ بردن سوار پیکان کردن ، مامانم باهاشون رفت. بردنش بیمارستان سینا.
ناصرُ اکرم از ترس میلرزیدنُ گریه میکردن، اختر گریه میکرد و هاجُ واج مونده بود. اِسی گیج بود…
عصر مامانو برگردوندن خونه. بابا بستری شد . شکمش پاره شده بود ُ مجبور شدن بخیه بزنن.
چند روز بعد …
ممدُ ابرام نوبتی میرفتن پیش بابا میموندن ، یکیشون میومد سر گاوداری اونیکی میرفت بیمارستان.
خدا بهمون رحم کرد .بعد از یه هفتهیی بابا مرخص شد، یه رختخواب کنار دکّون براش انداختیم. ( چون توی اتاق هم گرم بود هم بچهها بازی میکردن ممکن بود روش بیوفتن).
تابستونهُ از آسمون آتیش میباره. ظهر که میشه بابا داروهاشو میخورهُ خوابش میبره. مامان هر روز بهم میگه با مقوا بابا رو باد بزنم گرما اذیتش نکنه. ( حتی پنکه هم نداریم !)
و من هر روز نزدیکِ دو ساعت مقوا رو روی هوا به چپُ راست تاب میدم تا خنکیش بخوره به صورتو بدن بابا!
اما همون ده دییقهی( دقیقهی) اول دستم بی حس میشه . تمام دو ساعتُ مقوا رو بین دو تا دستم جابجا میکنم تا یکی دیگش استراحت کنه. یه موقعهایی از خستگیِ دستام ،دلم میخواد گریه کنم.ولی از اونطرف قیافهی بیرنگُ روی بابا رو وقتی از خوردنِ مُسکن بیهوش شدهُ خوابیده، میبینم دلم براش میسوزه . همهی سعیمو میکنم تمام دو ساعتُ بادش بزنم گرمش نشه…اما با بغض!
۲۸ اسفند ۱۴۰۳
پروین داننده