ده روز مهمونی خونهی ننجونُ بابا جون-صبحونه ، ناهارُ بازار گردی با ننجونُ زندایی طاهره
بابا قبول کرد من بمونم. یه موقعهایی دوست دارم بمونم خونشون اما بعضی وقتا توی دلم دعا میکنم مامان قبول نکنه ، اخه ده روز زیاده دلم برای مامانمُ بابام اینا تنگ میشه...
بابا اینا رفتن که قبل از غروب خونهی دایی سید نعمت هم برن…منم فردا با ننجون اینا میرم خونشون.
سوم عیده…
اذان صبح که شد باباجونُ ننجون نمازشونُ خوندن . دایی سید حسین هم رفت مثل هر روز نون تافتون تازه خرید با سرشیرُ… ننجون بعد از نماز سماور نفتی که توی حیاط گذاشته رو پر آب کردُ گذاشت جوش بیادُ، یه چایی خوش رنگ توی همون قوری گلقرمزی چینیش دم کرد. نزدیک حوض یه گلیم نخی انداختُ یه سفرهی گلدار هم روش. همه چیز از پنیر و سرشیرُ شیرهی انگور … سر سفرهست. زندایی طاهره برای هممون توی استکانهای کوچیک کمرباریک چایی ریختُ زیر هر کدوم هم یه نعلبکی از اینا که دورش بند انگشتی قرمزه و وسطش عکس نادر شاه هست گذاشتُ داد بهمون .ننجنون طبق عادتش اول یه استکان آب جوش با یه حبه قند میخوره . بعد صبحونشو شروع میکنه.همشون خیلی آروموُ با حوصله غذا میخورن ...
بعد از صبحونه باباجونُ دایی سید حبیب رفتن سر کار ، هر دوشون توی خونهی اربابا( اعیونها) کار میکنن باباجون باغبونه و دایی سید حبیب هم آشپزه. و ماهی یه بار واسه یه هفته میان خونه.
دایی سید حسین هم بعد از اونا سوار موتورش شدُ رفت سر کار . اونم لوله کشه .توی یه شرکت کار میکنه .
توی این ده روزی که میمونم بیشتر وقتمو با ننجونو زندایی طاهرهُ ممد رضاُ احترام میگذرونم . اول باهم میریم خونه فامیلا عید دیدنی … موقعی همکه خونهایم براشون خیاطی میکنم، پیراهنُ ، بلیزُ، چادر ُ شلوار چیت گلدار برای زندایی طاهرهُ ننجون میدوزم.
عصر هم که میشه با زندایی طاهرهُ ننجونُ بچهها میریم بازار یا همون چهارراه گلی خرید. زندایی برای من دمپایی یا بلیز میخره که خیاطیهامو جبران کنه.( زندایی طاهره، زن قشنگیه، خوش سرُ زبونه،قدش بلنده، نه چاقه نه لاغر ، پوست سرخُ سفید،و صورت کشیدهُ چشمُ ابروی مشکی ، خیلی مرتبُ تمیزه و بیشتر وقتا بلیز رنگی و دامن مشکی ساده میپوشه. و بیرون هم چادر کیفی مشکی و کفش چرمی میپوشه. بعدها غیر از ممد رضا ُ احترام، علیرضاُ الهام هم میزائه.)
شبا هم ننجون زودتر میره اتاقش میخوابه زندایی طاهره میوهُ تخمه میاره با هم توی تلویزیونشون که مارکش هم توشیبا هست فیلمهای آمریکاییُ، مراد برقیُ ، صمدُ …میبینم…
۵ فروردین ۱۴۰۴
پروین داننده