

عید دیدنی خونه ننجونُ بابا جون-گلاب-عیدی
یکی یکی رفتیم توی خونه…خونهی ننجون یه مرتبهستُ (طبقه)جنوبی( حیاط پشت خونهست)،از در که میریم تو یه راهروی بلندِ که سمت چپ دوتا اتاق ۱۲ متریه، یکی از اتاقا داییسیدحسینُ زنداییطاهره زندگی میکنن. اتاق دیگه مهمون خونهست.راهرو رو که بری جلوتر میخوره به یه حیاط بزرگ (حدود۱۵۰ متری)با کاشیهای خاکی رنگمربعی ، که وسطش یه حوض دارنُ توش ماهی قرمز میندازن، روشم یه توری فلزی میذارن که گربه ماهیها رو نخوره. تازه یه درخت انگور بزرگم سمت چپ حیاط دارن.یه گوشهی حیاطم یه تخت آهنی هست که داییسیدحسین تابستونا روش میخوابه. ته حیاطم یه اتاق دیگهست که ننجون ُ بابا جونُ، داییسیدحبیب که هنوز ازدواج نکرده زندگی میکنن.
یکی یکی رفتیم توی اتاق مهمون که سقفشم تیر چوبیه، باباجونُ ( اسمش سید علیاکبرِ، سیبیل داره اما یکم باریکُ کم حجم ، قد متوسط ، چاق با شکمی گنده،پوست سرخُ سفید، چشم عسلی،موهاش یکم ریخته، کلاه گرد سفید که اون موقع سیدها میذاشتن و مثل همیشه کتُ شلوار خاکیرنگ و پیرهن سفید زیرش، خیلی خوشاخلاقُ آرومُ معدب ) ،ننجون (اسمش صدیقهست، صورت گرد، پوست سبزه، چشم مشکی قدُ وزن متوسط، موهای حنا ردهی بلند تا کمر که دوطرف بافتهُ جلو آویزون کرده،ناخنُ ، کفِ دستُ پاش هم حنا زده، پیرهن یقهگرد که از جلو دکمه ، و از کمر چین خورده با گلهای خیلی ریز، که من براش میدوختم، و شلوار چیت و یه روسری سفید که از زیر جوانهاش با سنجاق قفلی بسته سرشه.ننجون هم خیلی معدبُ آرومه و نمازش قضا نمیشه، خیلی هم به ندرت غیبت میکنه) (ننجونُ باباجون هر دو برای نطنز کاشان هستن . )بالای سفرهی هفتسین نشستهبودن منتظر مهمون.
ما که رفتیم تو به پامون بلند شدن .زنداییطاهره هم یه گوشه وایستادهُ ممدرضا که دوسالشه رو بغل کرده، احترام هم که ۴ سالشه کنارش وایستادهُ دامنشو گرفته ، داییسیدحبیب هم هست.دور تا دور اتاق هم متکاهای بزرگ با رویههای سفید که هنوز بوی صابون رختشویی میدن و معلومه تازه شستنشون چیدن.
بعد از روبوسیُ عید مبارکی نشستیم دور سفره. ننجون طبق همیشه از توی سفره گلابپاشو برداشتُ یکییکی ریخت کف دستمون.ما هم زدیم به صورتمون. اتاق بوی گلاب گرفته.
خدا میدونه چقدر منتظرم تعارفمون کنن تا از اون شیرینی نخودچیا بخورم …
بعد از پذیراییُ بگو بخند… یه ناهار هم مهمونشونیم.. ننجون قیمهگذاشته…
بعد از ناهار بابا کمکم از جاش بلند میشهُ …میگه: خب دیگه ما بریم زحمتو کم کنیم زنعمو( بابا ننجونو زنعمو صدا میکنه)…
ننجون: بمونید… چرا عجله میکنید…
بابا: نه دیگه بریم به شب نخوریم…
بابا جونم لابلای این تعارفها بلند شدُ عیدیها رو از لای قرآن در آوردُ نفری یه اسکناس ۲۰ ریالی داد به هممون… بعدشم دایی سید حسینُ داییی سید حبیب از جیبشون اسکناس درآوردنو بهمون دادن …
زنداییطاهره:آقا عبدالله … حداقل بزار زیور بمونه خودم یا سید حسین میاریمش…
…
۴ فروردین ۱۴۰۴
پروین داننده