هنوز گوشهای از قلبم داغ میشود ،
انگار گدازهای رویش گذاشتهاند.
چرا آنروز ،
همان روزی که همه چیز مثل همیشه بود ، قبل از رفتنت محکم تو را در آغوشم نگرفتم ؟
چرا حرفی که باید میگفتم را نگفتم؟
حالا حسرت همان چند لحظه بارها و بارها قلبم را داغ میکند.
خیال میکردم شاید تولدت زمان بهتری باشد !
اما آن روز که رفتی، عقربهها برای همیشه به خواب رفتند.
از آن روز به بعد دیگر ثانیهها فرصتی ندادند ،
که خوب به صورتت نگاه کنم و بی مقدمه بگویم :
«میدانستی خیلی دوستت دارم؟»
پروین داننده