برای جمعه، دو روز دیگر، در رویدادی با عنوان "چالش بهار پرداروم" برای مادۀ 25کیلومتر ثبت‌نام کردم. قرار است در جنگل‌های هیرکانی تنکابن بدوم. سه هفته پیش که ثبت‌نام کردم، بسیار هیجان‌زده بودم. برنامه‌ای برایش طرح‌ریزی کردم و تقریباً بیشتر آن را اجرا کردم. طی این سه هفته رکوردهایم را جا‌به‌جا کردم. 5کیلومتر را با زمان 28دقیقه‌و4ثانیه دویدم. مسافت‌های 15 و 21.2 کیلومتر را با زمان‌های 1ساعت‌و38دقیقه و 2ساعت‌و35دقیقه طی کردم. پیش از این هیچ‌وقت چنین مسافت‌های طولانی‌ای را ندویده بودم. از دیروز پَکَر شدم. اگرچه بسیار به رویداد نزدیک شده‌ام، شوقم را برای آن از دست داده‌ام. می‌دانم که می‌توانم آن را تمام کنم؛ البته هدف اولیه‌ام نیز همین بود که آن را سرزنده تمام کنم. تمرین کافی داشتم و تغذیه‌ام نیز کتوژنیک بوده است (حدود یک سال است که کتو هستم). بدنم آمادۀ این فعالیت احتمالاً سه‌چهار‌ساعته است. ذکرم را فراموش نمی‌کنم: "همه‌اش به ذهنت بستگی دارد."
اولین روزی که برنامۀ استراوا را نصب کردم، در قسمت بیوی آن نوشتم: "شاید روزی 90 دقیقه بدوم." از آن روز حدود 3 ماه زمان برد تا من به این عدد برسم و امروز قصد رویداد‌های کشوری پرطمطراقی را می‌کنم مانند دوی تریل پرداروم.
دوستان دور و نزدیک از من می‌پرسند که چرا می‌دوم. پاسخ دونده‌ها به این سوال تقریباً پیش‌بینی‌پذیر است. تحقیقاتی انجام شده است و آن‌ها را طبقه‌بندی کرده است. من هم از قالب آن‌ها فراتر نمی‌روم و صرفاً روایت می‌کنم که چه شد که دونده شدم. از دی‌ماه که فصل کارم تمام شد، باشگاه بدن‌سازی را آغاز کردم. در این میان برای تقویت ظرفیت قلبی‌عروقی و توان هوازی‌ام هفته‌ای یک‌بار می‌دویدم، تقریباً نیم‌ساعت، چهل دقیقه، چیزی حدود 4 تا 6 کیلومتر. شرایط زندگی‌ام ایجاب می‌کرد مدام در سفر باشم؛ لذا ثبت‌نام ماهانه در باشگاه‌ها یا استفادۀ جلسه‌ای از آن‌ها برایم مقرون به‌صرفه نبود. برای آنکه آمادگی جسمانی‌ام را از دست ندهم، هرکجا که می‌رفتم، می‌دویدم. تا آنجا پیش رفت که در تعطیلات عید، هفته‌ای سه‌چهار بار می‌دویدم. این با من ماند و طی دو ماه اخیر، به‌طور متوسط هفته‌ای 2بار دویده‌ام. این سه هفته‌ای که برای رویداد آماده می‌شدم، حداقل سه روز در هفته تمرین کردم.
اگر کمی با فیزیولوژی ورزشی آشنا باشید، احتمالاً تأثیر جسمی آن را می‌دانید (من اشاره‌ای خواهم کرد؛ منتها خودتان آن را جست‌و‌جو کنید). من از تجربۀ ذهنی‌ام می‌نویسم. چیزی که تا کنون متوجه شدم، به لحاظ ژنتیکی برای ورزش‌های قدرتی و آن‌هایی که خلاقیت می‌طلبند، مانند رزمی و توپی و...، استعداد بیشتری دارم. بسیاری هستند که بدون تمرین، صرفاً به‌دلیل ژن دوندگی یا حالا هرچی، عددهای مرا در جلسۀ اول دویدن‌شان محقق می‌کنند. دویدن به‌مانند سایر فعالیت‌های ورزشی سبب آزادشدن اندورفین و دوپامین می‌شود؛ هورمون‌هایی که من آن‌ها را جایزۀ مغز می‌خوانم. اما چه چیزی باعث می‌شود من چنین به دویدن استقامتی جذب شوم؟ پاسخش را در تأثیر مدیتیشن‌وار آن بر ذهنم می‌دانم. هرگاه که برای مسافت‌های طولانی می‌دوم، فارغ از آن سرخوشی بعدش، به یک خلأ ذهنی می‌رسم. من با دویدن به تجربه‌ای می‌رسم که یوگی‌ها با تمرکز بر تنفس، نوازنده‌ها با غرق‌شدن در موسیقی و ادیبان با خواندن متنی زیبا کسب می‌کنند. هرگاه کاری را با تمرکز انجام می‌دهم همین خلأ را برایم به ارمغان می‌آید. منتها مگر چقدر پیش می‌آید که چنین دل‌کنده و رها از همه‌چیز به فعالیتی سر بسپارم؟ گاهی خطاطی می‌کنم و گاهی تمرین تنبک‌نوازی می‌کنم و گاهی چند خط می‌نویسم. مگر چقدر پیش می‌آید در این دنیایی که همه‌چیز را کپسولی می‌خواهد و همه‌چیز را اِسکرولی می‌انگارد، فعالیتی را برای بیش از یک ساعت، اصلاً 20 دقیقه، بدون حواس‌پرتی انجام دهم؟ چه مدیتیشنی بهتر از این می‌تواند من را به خودم نزدیک کند؟
چرا دونده شدم؟ برایم مدیتیشن است. همیشه و همه‌جا می‌توانم آن را اجرایی کنم. لذا به‌لحاظ جسمی و ذهنی بهترین ورزشی است که به‌درد من می‌خورد. آیا به شما هم پیشنهاد می‌کنم که دونده شوید؟ نه الزاماً. پیشنهاد می‌کنم که آن را امتحان کنید؛ اما تأکید می‌کنم که ورزشی را بیابید که برای خودتان بهترین است و به‌مثابۀ مسواک‌زدن آن را انجام دهید.
28/02/1401
